پیش بینی موفقیت رابطه بر اساس انواع عشق

0 19
“بهترین نوع عشق، عشقی است که روح را بیدار کند، این باعث می شود به چیزهای بیشتری دست پیدا کنیم، سبب آتش گرفتن قلب ما می شود و آرامش را در ذهن کا به ارمغان می آورد. این چیزی است که من امیدوارم برای همیشه به شما بدهد.”
نوت بوک
             
عشق. عشق؟ عشق! عشق را چگونه توصیف می کنید؟ آیا شربت گرمی است از لب های شما چکه می کند؟ آیا دور است اما احساس آرامش مانند غروب خورشید را دارد؟ یا یک توافق مانند توقف در کنار تابلوی توقف است؟
ما همه ایده ها یا داستان های مختلفی در مورد آنچه که عشق باید باشد و اینکه چگونه باید احساس کرد، در ذهن خود داریم. این داستان ها بر اساس آنچه در دنیای اطراف مان می بینیم، کتاب هایی که می خوانیم، فیلم هایی که تماشا می کنیم و افراد با نفوذی که در زندگی ما وجود دارند مانند پدر، مادر، عمه، خاله و …، به وجود آمده اند.
آر. جی استرنبرگ استاد دانشگاه کرنل، بر اساس نظریه مثلث عشق، توضیح داد که عشق چگونه کار می کند.

نظریه مثلث عشق

در سال ۱۹۸۷ استرنبرگ نظریه ای ارائه داد که در آن عشق را به شکل یک مثلث تصور کرد. او می گوید که عشق مرکب از سه بخش است: صمیمیت، شور و شوق (شهوت) و تصمیم/تعهد.
این سه مولفه با یکدیگر همکاری می کنند و با هم بخش مهمی از یک رابطه عاشقانه می باشند. در یک رابطه بلند مدت، اهمیت هر یک از این مولفه ها در طول زمان، اغلب از یک جزء به دیگری تغییر می کند. اگر بیش از یک رابطه داشته باشید، اهمیت هر جزء احتمالا در هر یک متفاوت است. هیچ ارتباطی تنها یک مورد از هر یک از آنها نیست. 

صمیمیت

هرچند این اصطلاح به تنهایی چندین معنی دارد، استرنبرگ آن را به عنوان احساساتی که نشانه نزدیک بودن است، در نظر گرفت. بنابراین صمیمیت جوهره عشق را تشکیل می دهد. استرنبرگ در تحقیقاتش به این نتیجه رسید که صمیمیت شامل ۱۰ عنصر مختلف در رابطه با شخص مورد علاقه است:

۱- میل به رفاه شخص مورد علاقه

۲- تجربه خوشحالی با او

۳- داشتن توجه زیاد به وی

۴- قادر به اتکاء به شخص مورد علاقه بودن در هنگام نیازمندی

۵- داشتن درک متقابل

۶- در میان گذاشتن مسائل شخصی

۷- دریافت حمایت عاطفی

۸- ارائه حمایت عاطفی

۹- برقراری رابطه صمیمانه با فرد مورد علاقه

۱۰- و ارج نهادن به وی

بنابراین صمیمیت عبارت است از احساس محبت و اظهار آن، علاقه، مراقبت، مسئولیت، همدلی و غم خواری نسبت به فردی که شخص او را دوست دارد. صمیمیت جنبه هیجانی و عاطفی دارد و نوعی احساس گرمی، محبت، نزدیکی، مرتبط بودن و در قید و بند طرف مقابل بودن در فرد ایجاد می کند.

شور و شوق (شهوت)

دومین مولفه شامل شور و اشتیاق که مبتنی بر انگیزش های شهوانی و جذابیت های جسمانی است و شامل اشتغالات ذهنی مثبت نسبت به معشوق است. این بعد جنبه انگیزشی دارد.

تصمیم/تعهد

این مولفه شامل تصمیم های خودآگاهانه و غیر خودآگاهانه ای می شود که فرد برای دوست داشتن دیگری اتخاذ و خود را متعهد به حفظ آن می کند. این حالت جنبه شناختی دارد و در بردارنده تصمیم کوتاه مدت و بلند مدت برای دوست داشتن و مراقبت از معشوق است. این بعد تصمیم گرفتن برای تعهد داشتن، حفظ و نگهداری از معشوق و رابطه طولانی مدت با اوست. این جزء شامل تصمیم گیری در این باره است که فقط با یک نفر باشد و شریک دیگری برای خود انتخاب نکند و این ارتباط را مهم تر از ارتباط با هر فرد دیگری تلقی کند.

انواع عشق

1- فقدان عشق: زمانی است که ابعاد سه گانه عشق در روابط افراد بسیار کمرنگ است یا اصلاً وجود ندارد. مثل بسیاری از روابط رسمی که افراد مرتبط با یکدیگر دارند. اگر احساس شخص نسبت به شریک زندگی از این نوع باشد، این رابطه در معرض  خطر است.

۲- دوست داشتن: زمانی است که فقط عامل صمیمیت وجود داشته باشد و از دو بعد دیگر خبری نیست یا بسیار کمرنگ است. این نوع عشق، احساس ایجاد یک رابطه دوستی عمیق و حقیقی می باشد. در این حالت احساس دلسوزی، رفاقت، گرمی، مهر و علاقه و هیجانات مثبت وجود دارد. اما احساس شور و شوق (شهوت)  و تصمیم/تعهد وجود ندارد.

۳- شیفتگی (دلباختگی): در این نوع عشق بعد شور و شوق (شهوت) بر روابط افراد یا احساس یک فرد نسبت به دیگری حاکم است. یک حالت شدید شور و اشتیاق است که در آن فرد به شدت و به طور افراطی مجذوب شده، درحالی که تعهد و صمیمیت واقعی وجود ندارد. در این حالت فرد به صورت وسواس گونه از طرف مقابل شخص ایده آلی می سازد. در این نوع عشق درجه بالایی از برانگیختگی فیزیولوژی و روانی وجود دارد. این نوع عشق با وصل به معشوق به شدت پایان می پذیرد و ممکن است به تنفر تبدیل شود.

۴- عشق پوچ (تهی): در این نوع عشق فقط بعد تصمیم/تعهد وجود دارد و سایر ابعاد وجود ندارد یا بسیار کمرنگ است. به طور معمولی این نوع عشق در یک رابطه بلند مدت راکد وجود دارد که در آن زوج ها رابطه هیجانی و عاطفی متقابل را از دست داده اند و یا آنقدر با هم مانده اند که به همدیگر عادت کرده اند یا به علت ترس از بی کسی و یا به خصوص برای فرزندان با هم می مانند. همچنین این نوع عشق در ازدواج های از پیش ترتیب داده شده نیز دیده می شود.

۵- عشق رمانتیک: این نوع عشق ترکیبی از صمیمیت و شور و شوق است که بر اساس دو جنبه جذابیت فیزیکی و عاطفی استوار است. نوعی احساس نزدیکی، قرابت و پیوند بین دو زوج است. در این حالت اعتماد بسیار بالایی نسبت به همسر وجود دارد و به لحاظ عاطفی به شدت به او نزدیک است. در این نوع عشق خود افشایی بسیار بالاست و شخص بدون ترس از طرد شدن، عقاید و افکار خود را با همسرش در میان می گذارد و زمانی که افکار و احساس خود را برای طرف مقابل ابراز می دارد، حالت شور و شوق را در اوج خود تجربه خواهد کرد. با این حال به دلیل نداشتن بینش و تعهد، امکان تداوم این عشق اندک است و در صورتی که رابطه به علت ارضای نیازهای زوجین تداوم یابد به مرور زمان تعهد در روابط آن ها به وجود می آید.

۶- عشق رفاقتی: این نوع عشق ترکیبی از صمیمیت و تعهد است. یک رابطه دوستانه پایدار، طولانی مدت و متعهدانه که همراه با مقدار زیادی صمیمیت است. در این نوع عشق تصمیم بر آن است که شخص همسرش را دوست داشته باشد و به باقیماندن با او متعهد می بشد. این نوع عشق همراه با بهترین روابط دوستانه است  که رفتار شهوانی در آن نیست یا خیلی کمرنگ است و رفتار عطوفت ورزانه در آن دیده نمی شود. بسیاری از عشق های آرمانی که دوام یابد و پایدار شود، تبدیل به عشق رفاقت آمیز خواهد شد. این نوع عشق بین دو همکار که سال ها با یکدیگر کار کرده اند یا بین یک زوج که دارای فرزندانی هستند مشاهده می گردد.

۷- عشق ابلهانه: این نوع عشق، از ترکیب شور و شوق (شهوت) و تصمیم/تعهد به وجود می آید و صمیمیت درآن دیده نمی شود. زوجین صرفاً براساس حالت شور و شوق (شهوت) نسبت به هم متعهد هستند و رابطه صمیمانه و عاطفی عمیقی با همدیگر دارند. این حالت گردبادی از هیجانات است که زود فروکش می کند. استرنبرگ معتقد است در این حالت افراد در نگاه اول عاشق یکدیگر می شوند و خیلی زود بدون اینکه همدیگر را بشناسند به داشتن یک رابطه طولانی متعهد می گردند. این عشق خیلی شدید و اغلب وسواس گونه است. فرد نمی‌تواند فکر خود را از او رها کند، شدیداً آرزو می کند به او نزدیک شود، او را لمس کند و با او در هم آمیزد و با این تخیلات به فرد حالت شوریدگی دست می دهد.

۸- عشق کامل (آرمانی): این نوع عشق ترکیبی از سه حالت صمیمیت، شور و شوق (شهوت) و تصمیم/تعهد است. در این حالت فرد همسر خود را به عنوان یک انسان دوست می دارد و به او احترام می گذارد، به او متعهد است و از طریق برقراری ارتباط درست با او احساس نزدیکی می کند. رفتار دوستانه، رفاقت آمیز، محبت آمیز و مراقبت آمیز خواهد داشت. روابط زناشویی همراه با تعهد به وفاداری و اوج لذت بدون احساس گناه تجربه می شود. استرنبرگ (۱۹۸۸) عنوان می کند رسیدن به این مرحله خیلی آسان تر از نگهداشتن آن است.

استرنبرگ می گوید که این عشق ممکن است در ابتدا به راحتی به دست آید اما نگهداری آن ممکن است سخت باشد. روابط می تواند از یک نوع عشق به دیگری حرکت کند، اما اگر شما می خواهید رابطه خود را به آخر برسید، اگر می خواهید در عشق باقی بمانید، هر روز باید فعالانه اقدام کنید تا آن را حفظ کنید.

                       



مقالات مرتبط
Call Now Button