اخبار و جشنواره ها

تعارض در روابط همسران

آیا تاكنون آتش خارج از كنترل دیده‌اید؟ یك حریق خانمانسوز كه همه چیز را به آتش می‌كشد و نابود می‌كند؟ در حالی كه آتش كنترل‌شده می‌تواند ابزاری مفید و حتی تجربه‌ای لذت‌بخش باشد. در بسیاری از نواحی طبیعی كه امكان بروز حریق وجود دارد، معمولاً با استفاده از آتش‌های كنترل‌شده، چوب‌های خشك و شكسته را می‌سوزانند تا از شروع حریق‌های خارج از كنترل پیشگیری كنند.

تعارض در زندگی مشترك، همانند چوب‌های خشكی است كه از درخت بر زمین افتاده و بر روی هم انباشته می‌شوند، هرچه این چوب‌های خشك بیشتر بر روی هم انباشته شوند، امكان اینكه با یك جرقه كوچك، آتشی بزرگ و حریقی خانمانسوز رخ دهد بیشتر و بیشتر می‌شود. اما اگر این چوب‌های خشك به خانه برده شود و در اجاق سنگی میانه خانه به تدریج و با كنترل سوخته شود، به زندگی گرما می‌بخشد و نور و صمیمت را به ارمغان می‌آورد. حال انتخاب با ماست، تعارض‌ها را رها كنیم تا انبوه شوند یا آنها را به تدریج در میانه خانه بسوزانیم؟

تعارض در روابط همسران

همیشه و در زندگی همه همسران مسایلی وجود دارد كه باعث ایجاد اختلاف و تعارض می‌شود، ممكن است بسیاری از افراد تصور كنند، تازه عروس و دامادها به ندرت مشاجره و دعوا می‌كنند ولی مطالعات نشان می‌دهند كه آنها نیز مشاجراتی با یكدیگر دارند. موضوعات تولیدكننده تعارض می‌تواند شامل مسایل مالی، خانواده همسر، سبك گفتگو، كارهای خانه و سلایق فردی باشد. در یك مطالعه مشخص شد كه حدود ۴۰% از ۵۳۰ عروس و داماد شركت‌‌كننده در مطالعه حداقل یك ”جنگ“ در هر هفته دارند و حدود ۷۰% حداقل یك مشاجره در ماه دارند. ”جنگ‌ها“ از چند دقیقه تا روزها به طول می‌انجامند و تقریباً دو سوم (۶۳%) از تازه عروس و دامادها جنگشان چند دقیقه و یك سوم دیگر (۳۳%) جنگشان چند ساعت طول می‌كشد، و تنها ۴% عنوان كرده‌اند كه جنگشان روزها به طول می‌انجامد. میان آنها سبك‌های حل مسأله برای ”تعارض‌های جدی“ به طور قابل ملاحظه‌ای متفاوت بودند. سه رویكرد اصلی عبارت بودند از: ”بحث آرام راجع به مسایل“ (۵۹%)، ”خاموشی و سكوت“ (۴۱%) و ”داد و فریادكردن“ (۴۷%).

به طور مثال مطالعه ای در این زمینه نشان می‌دهد كه قبل از ازدواج، شغل مردان و مسایل مربوط به اختصاص زمان به همسر، به ترتیب مهم‌ترین مسایل ایجادكننده تعارض هستند، ۶ ماه بعد كارهای خانه به عنوان اولین منبع و اختصاص زمان و توجه و محبت دومین منبع و مسایل مالی سومین منبع تعارض شناخته شده است.


مقاله مرتبط: آئین همسرداری


مسایل آشكار و مسایل پنهان

دو دسته مسایل باعث تعارض همسران می‌شود كه یكی مسایل آشكار و دیگری مسایل پنهان است. اغلب اوقات مسایلی كه به وسیله حوادث ایجاد می‌شوند، بسیار شفافند و راجع به موضوعاتی هستند كه اكثر ما در هر روز با آنها مواجه می‌شویم و مستقیماً به همان موضوع برمی‌گردند مثل پول، كارهای منزل، مسایل كودكان، خویشاوندان همسر، مسأله مشروب و موادمخدر، مسایل مذهبی و شغلی. بحث راجع به این مسایل مستقیماً به خود آنها برمی‌گردد و موضوع دیگری در بین نیست. اما گاهی اوقات همسران خودشان را در بطن مشاجره راجع به حوادثی می‌بینند كه به نظر نمی‌رسد وابسته به مسأله ویژه‌ای باشد؛ یا وقتی راجع به مشكلات خاصی گفتگو می‌كنند، به هیچ جایی نمی‌رسند، گویی رابطه یك ماشین گرفتار بر روی یخ است كه چرخ‌هایش می‌چرخد ولی پیش نمی‌رود.

مسایل پنهان اغلب باعث بحث‌های ناكام‌كننده و تخریب‌گر در میان همسران می‌شود. راجع به این مسایل به صورت باز گفتگو نمی‌شود. این مسایل بسیار مهم‌اند؛ آنها انتظارات، نیازها و احساسات ابراز نشده‌ای را بازنمایی می‌كنند كه اگر به آنها توجه نشود، باعث آسیب جدی به ازدواج می‌شود. مسایل پنهان خشمی را كه حوادث به ظاهر خنثی می‌تواند فرا بخوانند به خوبی نشان می‌دهد. چندین نوع مسأله پنهان در كار با زوج‌ها مشخص شده كه عبارتند از: قدرت (و كنترل)، اهمیت و مراقبت، قدرشناسی، تعهد، تمامیت و پذیرش. شما ممكن است مسایل خاص خودتان را داشته باشید اما این ۶ مسأله تا حد زیادی رخدادهای روابط زوجی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

شناخت نشانه‌های مسائل پنهانی

پیش از تشخیص مسایل پنهانی قادر به برخورد با آنها نیستند. چهار روش كلیدی برای شناسایی این مسایل، هنگامی كه شاید در حال تأثیر بر روابط شما باشند، وجود دارد.

چرخ نخ‌ریسی

هنگامی كه مشاجره‌ای با این فكر كه ”دوباره شروع شد“، آغاز می‌شود، باید به مسایل پنهانی مظنون شوید. گاهی شما راجع به مسأله‌ای هیچ‌گاه به جایی نمی‌رسید، زیرا به علت زیربنایی – مسأله پنهانی- نمی‌پردازید. همه ما دارای چنین مشاجراتی بوده‌ایم كه بارها و بارها چیزی را گفته‌ایم و باز مجدداً بر سر آن به مشاجره پرداخته‌ایم و در مورد آن احساس ناامیدی كرده‌ایم.

ماشه‌چكان‌های جزیی

هنگامی كه مسایل جزیی باعث یك مشاجره جدی و بزرگ می‌شوند، باید به مسایل پنهانی مظنون شوید. برخی مشکلات به نظر یك مسأله جزیی می‌آیند اما مشاجرات وحشتناكی را كه به وسیله مسایل قدرت و اهمیت فراخوانده می‌شود، برمی‌انگیزد.

ماشه‌چكان‌های جزیی

اجتناب

هنگامی كه یك یا هر دوی شما از موضوعات معین یا صمیمیت بیشتر اجتناب می‌كنید، یا احساس می‌كنید كه دیواری بین شما كشیده شده است، باید به وجود یك مسأله پنهانی مظنون شوید. به عنوان مثال طی مصاحبه با بسیاری از زوج‌ها از زمینه‌های مذهبی و فرهنگی مختلف كه قویاً از گفتگو راجع به این تفاوت‌ها اجتناب می‌كنند، مشخص شده است كه این رفتار معمولاً نگرانی‌هایی را راجع به پذیرش منعكس می‌كند. ”اگر راجع به زمینه‌های متفاوت‌مان صحبت كنیم، آیا مرا به طور كامل خواهی پذیرفت؟“ اجتناب از چنین موضوعاتی نه تنها باعث می‌شود مسایل پنهانی، پنهان بمانند، بلكه رابطه را در خطر بزرگتری قرار می‌دهد، زیرا همسران هرگز با تفاوت‌های مهمی كه می‌تواند تأثیر مهم بر یك ازدواج بگذارد، كنار نیامده‌ اند.

موضوعات رایج اما گاهی لاپوشانی شده در ازدواج می‌تواند مسایل مربوط به رابطه جنسی، ظاهر فردی، احساسات راجع به همسران قبلی، حسادت و نظایر آن باشد. مسایل این چنین حساسیت‌زای زیادی در روابط وجود دارد كه افراد از مقابله با آنها به خاطر ترس از طرد، اجتناب می‌كنند.

رقابت و امتیازگیری

بسیاری مردان می‌گویند كه احساس می‌كنند همسرانشان به كار آنها، یعنی كسب درآمد برای خانواده، ارزش زیادی نمی‌دهند، به طور مشابه، بسیاری از زنان نیز می‌گویند احساس نمی‌كنند شوهرانشان به آنچه كه در خانه انجام می‌دهند ـ چه شاغل و چه خانه‌دار ـ بها دهند و آن را تأیید كنند. در هر دو این موارد ممكن است یكی یا هر دوی شما شروع به امتیازگیری و رقابت نماید.

امتیازگیری متضمن این نكته است كه شما احساس نمی‌كنید در قبال آنچه كه برای خانواده‌تان انجام می‌دهید، از شما قدردانی می‌شود. امتیازگیری (برتری‌جویی) نشان می‌دهد كه شما به جای باهم ‌بودن، برخی مواقع علیه هم كار می‌كنید.


مقاله مرتبط: تکنیکی ساده برای جلوگیری از دعوا


مقابله با مسایل پنهانی

  1. در ابتدا مسایل پنهانی تأثیرگذار بر رابطه‌تان را تشخیص دهید.
  2. با استفاده از تكنیك‌های گوینده – شنونده و در فضای كار با یكدیگر به طور باز و سازنده راجع به آنها صحبت كنید.
  3. به جای حل این مسایل، بیشتر بر گوش‌ دادن فعال به افكار و احساسات یكدیگر تمركز كنید.
  4. به یاد داشته باشید هیچ نوع پذیرشی قدرتمندتر از گوش‌دادن واقعی به افكار و احساسات همسرتان نیست. در واقع این نوع اعتبار بخشی به افكار و احساسات یكدیگر برای صمیمیت هیجانی در روابط ضروری است.

رویكردهای حل تعارض

رویكردهای سازنده و مخرب

صلح و آرامش با اجبار حفظ نمی‌شود، بلكه با درك و فهم حاصل می‌شود. در رویكردهای مخرب به حل تعارض، همسران مسایل قدیمی را پیش می‌كشند، تنها احساسات منفی را بیان می‌كنند، اطلاعات انتخابی را عنوان می‌كنند، بر روی افراد، به جای مسایل تمركز می‌كنند و بر تفاوت‌هاـ با هدف به حداقل‌ رساندن تغییر، تأكید می‌كنند و اغلب برنده و بازنده وجود دارد كه صمیمیت را كاهش می‌دهد. بالعكس، در حل تعارض سازنده، همسران بر مسایل حال به جای مسایل گذشته، متمركز می‌شوند، هم احساسات منفی و هم احساسات مثبت را با یكدیگر در میان می‌گذارند، اطلاعات را به شیوه‌ای باز عنوان می‌كنند، هر كس مسئولیت خودش را نسبت به مشكل می‌پذیرد و در جستجوی شباهت‌ها هستند و هر دو همسر برنده‌اند و در نتیجه صمیمیت افزایش می‌یابد و اعتماد در رابطه پرورش می‌یابد.

رویكرد سازنده

  • مسایل كنونی مشخص و تعریف می‌شود.
  • هم احساسات منفی و هم مثبت بیان می‌شود.
  • اطلاعات كامل و درست داده می‌شود.
  • تعارض به جای شخص به مسأله معطوف است.
  • می‌پذیرند كه هر دو مقصرند. و هر كس سهم خودش را در مشكل می‌پذیرد.
  • بر شباهت‌ها متمركز می‌شود.
  • تغییر را برای پیشگیری از ركود تسهیل می‌كند.
  • هر دو برنده هستند.
  • حل تعارض، صمیمیت را افزایش می‌دهد.
  • اعتماد به رابطه و فرد مقابل وجود دارد.

رویكرد مخرب

  • مدام مسایل قدیمی، مطرح می‌شوند.
  • تنها احساسات منفی بیان می‌شود.
  • اطلاعات انتخابی داده می‌شود.
  • تعارض به جای مسأله به فرد معطوف است.
  • دیگری را برای مشكل سرزنش می‌كند.
  • بر تفاوت‌ها متمركز می‌شود.
  • تغییر را به حداقل می‌رساند و تعارض را افزایش می‌دهد.
  • یكی برنده و یكی بازنده، یا هر دو بازنده هستند.
  • تشدید تعارض، صمیمیت را كاهش می‌دهد.
  • سوءظن نسبت به رابطه و فرد مقابل وجود دارد.

گام‌های حل تعارض

شما باید خلاق و منعطف باشید. راه حل‌ها به طور طبیعی از كار با یكدیگر علیه مشكلات به جای كار علیه یكدیگر جریان می‌یابند.
قبل از كار با همسرتان برای حل تعارض، بهتر است سؤالات زیر را بپرسید:

  • آیا مسأله واقعاً ارزش تلاش حل‌كردن را دارد؟
  • آیا گفتگو راجع به این مسأله، واقعاً رابطه ما را بهبود خواهد بخشید؟
  • آیا من مشتاق گذراندن زمان و صرف انرژی لازم برای گفتگو راجع به مسأله و كمك به همسرم با گوش دادن هستم؟ همسرم چه طور؟
  • آیا زمان و مكان مناسبی را جهت گفتگو برگزیده‌ام؟

اگر پاسخ به هر یك از این سؤالات بله است، پیش بروید. اگر پاسخ برخی سؤالات خیر است، ممكن است لازم باشد شیوه متفاوتی را برای بیان نگرانی‌ها‌یتان (مانند در میان‌گذاری احساسات بدون حل مسأله یا موكول كردن مذاكره به زمانی مناسب) برگزینید.

  1. مذاكره راجع به مسأله
  2. حل مسأله: مشخص كردن جزئیات مسأله، بارش فكری، توافق و سازش، پی‌گیری

مذاكره راجع به مسأله

بهتر است قبل از تلاش برای حل مسایل تان، راجع به آنها مذاكره كنید. تا زمانی كه هر دو احساس كنید به یك درك متقابل رسیده‌اید، نباید به سمت حل مسأله حركت كنید. برای این كار می‌توانید از تكنیك‌های گوینده و شنونده استفاده كنید. در بسیاری از مسایل متوجه می‌شوید كه پس از مذاكره خوب، واقعاً هیچ مسأله‌ای برای حل وجود ندارد، فقط انجام یك مذاكره خوب كافی است. برای انجام خوب این مرحله موارد زیر مورد نیاز است:

  • هر همسر باید زمانی را به تنهایی برای تفكر راجع‌ به آنچه هر دوی‌شان را آزار می‌دهد و ناراحت می‌كند، صرف كند. در طی این زمان آنها باید از خودشان سؤالاتی بكنند كه بر مسأله، احساسات و آرزوهایشان راجع به مسأله متمركز باشد، چه احساسی دارم؟ چه موقعیت یا موقعیت‌هایی باعث این احساسات من‌ شد؟ دلم می‌خواهد اوضاع چه تفاوتی كند؟ چه چیزهایی می‌خواهم (از خودم، همسرم و رابطه‌مان)؟ آیا این خواسته‌ام منطقی است؟
  • بعد از تفكر راجع به مشكل، هر همسر باید نگرانی‌ها و احساساتش را به طور صریح بیان كند.
  • هر همسر باید تلاش كند، آن‌چه را كه دیگری می‌گوید، به طور كامل با استفاده از مهارت‌های گوش‌دهی فعال درك كند. شنونده باید آن‌چه را كه شنیده، هم محتوا و هم احساس را، تا زمانی‌كه گوینده قانع شود كه شنونده پیام را فهمیده است، تكرار كند. در مجموع، شنونده می‌تواند سؤالاتی را برای شفاف‌كردن مطلب یا فراخوانی اطلاعات بیشتر از گوینده بپرسد. با تمركز سؤالات مستقیماً بر آن‌چه گوینده در حال گفتن آن است، شنونده شناسایی مشكل را تسهیل می‌كند.
  • هر همسر مسئول حفاظت از اصل موضوع است. این كار را می‌توان با موافقت جهت موكول كردن گفتگو راجع به مسایل جانبی كه پیش می‌آید به زمانی دیگر انجام داد. با استفاده از عباراتی ساده‌ای نظیر، “اجازه بده به اصل موضوع برگردیم” یا “الان كجای بحث بودیم؟” می‌توان از پراكنده شدن بحث پیشگیری كرد.
  • هر همسر باید سهم خودش را در مسأله بپذیرد. وقتی كه هر همسر بخشی از مسئولیت مشكل را می‌پذیرد، اشتیاق همكاری ایجاد خواهد شد و بحث با سهولت و راحتی بیشتری انجام می‌شود.
  • هر همسر باید دقیقاً مشخص كند كه چه می‌خواهد (این خواسته‌ها ممكن است برای خود، همسر و رابطه باشد). بعد از این كه هر دو فرد راجع به این كه مسأله چیست، توافق كردند، بحث باید به سمت شناسایی آن‌چه هر یك می‌خواهد، پیش رود. از قلم انداختن این جزء از فرایند، اغلب منجر به نارضایتی از گفتگو و مشاجرات مكرر می‌شود. این مرحله مهم است، زیرا كمك می‌كند كه ناكامی و رنجش حاصل از گفتگو به حداقل برسد. هر همسر باید به جای بیان این كه اوضاع چه‌قدر بد شده‌اند، خواسته‌هایش را مطرح كند. مشخص كردن نیازها می‌تواند برای برخی همسران، فرایندی دشوار باشد، اما برای تسهیل آن، زوج‌ها می‌توانند صادقانه از یكدیگر بخواهند كه آرزوهایشان را بیان كنند. اگر یك همسر بگوید “نمی‌دانم چه می‌خواهم، فقط می‌دانم كه می‌خواهم اوضاع این‌ طور نباشد،”نشانه روشنی است مبنی بر این‌كه این جزء از فرایند تكمیل نشده است. طرح خواسته می‌تواند به این صورت باشد: “دوست دارم، اگه موافقی وسایل تو بعد از این كه از سركار به خونه اومدی، داخل كمد بذاری”. “میل دارم برای مرتب نگه داشتن خونه با هم همكاری كنیم”.
  • هر همسر باید آن‌چه را كه دیگری گفته بعد از این كه نوبت به او رسید، جمع‌بندی كند. تعریف شفاف و بازگویی مشكل، هر دو همسر را از توافق بر سر این كه مشكل چیست، مطمئن می‌كند.
  • ورای همه این ها هر همسر باید به دیگری احترام بگذارد. روشی كه همسران به یكدیگر نگاه می‌كنند؛ كلمات‌شان را انتخاب می‌كنند؛ گوش می‌دهند؛ به علاوه تن صدا و رویكرد استدلالی‌شان احترام یا عدم احترام را مخابره می‌كند.

در كانون تعارض، هیجانات خشم، اغلب در انگ‌گذاری یا حملات كلامی به شخصیت یكدیگر تبلور می‌یابد. هنگام تعارض یك نیروی هیجانی نزولی وجود دارد كه گفتگو را به سوی بی‌احترامی سوق می‌دهد. هم‌چنین نوعی تمایل به سمت بر چسب زدن به همسر وجود دارد. گفتگو علیه یكدیگر یا پشت سر یكدیگر به جای گفتگو با یكدیگر می‌تواند تبدیل به یك قانون شود. برای مقاومت علیه نیروهایی كه شما را به سمت بی‌احترامی سوق می‌دهند حتماً نیروی اراده لازم است. همسران ممكن است نیاز به خودگویی داشته باشند. به عنوان مثال “من تنزل نخواهم كرد.” و یا اینكه یك تصمیم اخلاقی برای رفتار با همسر به‌عنوان یك فرد شایسته احترام، اتخاذ كنند.

حل مسأله

مشخص كردن جزئیات مسأله

اولین گام در حل مسأله ذكر جزئیات برای كار با یكدیگر است. نكته كلیدی در این‌جا شفاف كردن آن چیزی است كه نیاز به حل آن دارید. اغلب، مذاكره، بسیاری از ابعاد مسأله را برای شما روشن خواهد كرد. اكنون لازم است تصمیم بگیرید می‌خواهید بر چه چیزی متمركز شوید، هر چه در این مرحله، مشكل را مشخص‌تر كنید، شانس‌تان برای یافتن را‌ه‌حل كارا و رضایت‌بخش بیشتر می‌شود. در ازدواج، بسیاری از مسایل به نظر حل نشدنی می‌آیند اما اگر از این روش‌ها پیروی كنید، می‌توانید آنها را به قطعات قابل حل بشكنید. حتی یك سنگ بزرگ هم اگر به قطعات كوچك شكسته شود، به راحتی از سر راه برداشته می‌شود.

حل مسأله زناشویی

گاهی، بحث شما از ابتدا تا انتها بر روی یك مشكل ویژه متمركز خواهد شد. در این مورد، لازم نیست كه جزئیات مسأله را مشخص كنید. به عنوان مثال ممكن است بر روی این مشكل كه تعطیلات را كجا می‌روید كار كنید. ممكن است قطعات كوچكتری برای این مشكل وجود نداشته باشد و مستقیماً بر روی همین مشكل كار كنید.

بارش فكری و شناسایی گزینه‌های مختلف

در این مرحله همسران، جهت مقابله با مشكل، بارش ذهنی انجام می دهند و ایده‌های خود را مطرح می‌كنند. در انجام این كار، چندین قانون وجود دارد:

  • هر ایده‌ای كه پیشنهاد شود، خوب است.
  • همان‌طور كه باهم ایده‌های مختلف را مطرح می‌كنید، یكی از شما باید آنها را یادداشت كند.
  • خلاق باشید آن‌‌‌ چه را كه به ذهنتان می‌رسد، پیشنهاد كنید.
  • اگر می‌توانید تفریح و شوخی و خنده را وارد این مرحله كنید. بر همه احساسات منفی باید غلبه كرد.
  • این كار خلاقیت را تشویق می‌كند. اگر بتوانید بر خواسته خود برای انتقاد از ایده‌های همسرتان غالب شوید، یكدیگر را برای ایده‌دهی بیشتر تشویق خواهید كرد.

بعد از این‌ كه گزینه‌های مختلف ارایه شد آنها را بررسی كنید. نكات مثبت و منفی هر یك را یادداشت كرده و بهترین راه حل‌ها را برگزینید و وارد مرحله بعدی شوید.


مقاله مرتبط: بارش ذهنی


توافق و سازش

بعد از این كه گزینه‌های مختلف مشخص شدند، زمان آن است كه برای ایجاد پاره‌ای توافقات جهت ایجاد تغییر كار كنید. در این گام، هدف این است كه با یك راه حل “ویژه” یا تركیبی از راه حل‌هایی كه هر دو برای «توافق» بر سر آن تلاش كرده‌اید، پیش بروید. بر “توافق” تأكید می‌شود، زیرا راه حل‌ها احتمالاً تا زمانی كه هر دوی شما صادقانه برای آزمایش آن توافق نكنید، به نتیجه نمی‌رسند. بر “ویژه” تأكید ‌شود، زیرا هر چه راه حل شما اختصاصی‌تر باشد، با احتمال بیشتری آن را دنبال خواهید کرد.

توافق و سازش

گاهی توافق، آشكارا متضمن دست شستن از چیزی است كه خواهان آنید و ممكن است این راه‌حل، بهترین راه حل باشد. اگر چه در یك نگاه سریع این كار ممكن است به نظر بازندگی بیایید، اما در دراز مدت نوعی پیروزی برای رابطه‌تان است.
اگر بخواهید همیشه بر خواسته‌هایتان اصرار كنید، ازدواج خوبی نخواهید داشت. هنگامی كه بتوانید نیازهای رابطه را مقدم بر نیازهای شخصی بدارید، ازدواج عالی‌ای را پرورش خواهید کرد.

پی‌گیری

بسیاری از همسران جهت آزمایش یك راه حل ویژه برای یك مشكل به توافق می‌رسند. مهم است كه میزان كارآیی راه حل پی‌گیری شود. پی‌گیری دارای دو فایده كلیدی است. اول این است كه برای تعیین كارآیی راه ‌حل‌ها در درازمدت، آنها را وارسی می‌كنید، گاهی انجام یك توافق، واقعاً مشكل را حل نمی‌كند، گاهی هم توافق مسایل دیگری را روشن می‌كند و باید خیلی زود، راجع به آن گفتگو شود.
از طرف دیگر پی‌گیری باعث پاسخ‌گویی و مسؤولیت‌پذیری می‌شود. ما اغلب زمانی ایجاد تغییرات را جدی می‌گیریم كه بدانیم در آینده‌ای نزدیك ارزیابی می‌شویم، هنگامی كه توافقات شكسته می‌شوند، همسران نسبت به علاقه صادقانه به یكدیگر و كار گروهی، بی‌اعتماد، نا امید و یا مایوس می‌شوند. توافقات شكسته شده و دلایل آن هر چه زودتر باید بازبینی شوند. همسران باید به خودشان یادآور شوند كه تغییر آسان نیست (این كه برای هر فرد تعهد كامل به هر توافق دشوار است) اما اگر دو همسر برای آرامش و راحتی دیگری كار كنند و بخواهند رابطه‌شان رشد كند، می‌توانند به طور مثبت هر گونه تعارض را حل کنند.

گاهی پی‌گیری زیاد در مرحله حل مسأله مورد نیاز است اما گاهی این كار لازم نیست، و نیازی نیست كار بیشتری صورت بگیرد. اكثر افراد آن‌ قدر مشغله دارند كه برای پی‌گیری برنامه‌ریزی نمی‌كنند. یك بیان قدیمی اما درست وجود دارد؛ اگر در برنامه‌ریزی شكست بخورید، برنامه‌ریزی كرده‌اید كه شكست بخورید.

مقالات مرتبط
ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.