اخبار و جشنواره ها

علل اختلال طیف اوتیسم

در سال های 1960 باور براین بود که اختلال طیف اوتیسم در اثر رفتار و تربیت سرد و نامهربانانه والدین ایجاد می شود. این نگرش صرفا رنج والدین را بیشتر می کرد. والدینی که به اندازه کافی در اثر سروکله زدن با کودک مشکل دار خود تحت فشار بوند. تحقیقات بعدی این نگرش را رد کردند و اعتقاد داشتند که والدین کودکان اوتیستیک با والدین کودکان سالم از لحاظ تربیت فرزند هیچ تفاوتی ندارند. با این وجود علت اصلی اختلال طیف اوتیسم معلوم نشده است. هرچند شواهد نشان می دهد که یک عنصر ژنتیک وجود دارد. عوامل محیطی نیز می تواند به بروز آن کمک کند. مثلا خطرات دوران جنینی (مثلا بیماری های عفونی در مادر حامله). ترکیبات مختلف عوامل ژنتیکی و محیطی باعث می شود که اختلال طیف اوتیسم از لحاظ نشانه و شدت بسیار متفاوت باشند.

عوامل ژنتیکی

شواهد نشان می دهند که نقص های اجتماعی و زبانی و مشکلات روانی در اختلالات اوتیسمی معمولا پیشینه خانوادگی دارد. مطالعه خواهران و برادران افراد اوتیستیک نشان می دهد که نرخ شیوع اوتیسم در خواهران و برادران این افراد بین 2 تا 14 درصد است. درحالی که در بین افراد عادی 05/0 تا 2/0 درصد است. اختلال طیف اوتیسم در اکثر مواقع با چند اختلال ژنتیکی دیگر رخ می دهد. مانند فنیل تترونوریا و سندرم ایکس شکننده. بنابراین می توان اینگونه گفت که بین این اختلال و نشانه های اختلال طیف اوتیسم ممکن است رابطه ژنتیکی وجود داشته باشد. همچنین بین اختلال طیف اوتیسم و سایر مشکلات روانی ارتباط خانوادگی وجود دارد، مثلا اختلالات عاطفی در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم تقریبا سه برابر والدین کودکان مبتلا به صرع است. ممکن است انتظار داشته باشیم که داشتن کودک مبتلا به اوتیسم باعث شود که والدین به اختلالات عاطفی دچار شوند. اما اکثر والدین این کودکان پیش از تولد نوزاد به این اختلالات دچار شده اند.

اختلالات کروموزمی

اختلال طیف اوتیسم با تعدادی از اختلالات کروموزومی از جمله سندرم ایکس شکننده ارتباط دارند. اختلال طیف اوتیسم با انواع ناهنجاری کروموزومی جمله با تکثیر کروموزومی، حذف کروموزومی، واژگونی و برعکس شدن کروموزم ها مرتبط است. با این حال به رقم وجود این ارتباط، اختلالات کروموزمی تنها مسئول 10 درصد از موارد اختلال طیف اوتیسم است.

عوامل بیوشیمیایی

یک عامل تاثیرگذار دیگر در مشکلات رفتاری و نشاختی افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ناهنجاری در نوروترنسمیترهای مغز و موادی است که عملکرد سازگارانه و عادی مغز را تسهیل می کند. این موضوع باعث شده است که درباره نقش نوروترنسمیترها در اختلال طیف اوتیسم تحقیقات زیادی انجام شود، اما متاسفانه اکثر تحقیقات به نتیجه قطعی دست نیافته اند. بعضی مطالعات انجام شده در رابطه با کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم نشان می دهد که سروتونین و دوپامین مغز آنها که برای عملکرد صحیح رفتاری، حرکتی و شناختی و نیز برای تنظیم خلق بسیار مهم هستند، کمتر از حد معمول است. بعضی دیگر از مطالعات عکس این موضوع را نشان داده اند.

عوامل جنینی

به هنگام بحث درباره معلولیت ذهین گفتیم که عوامل جنینی در نقص ذهنی نقش مهمی دارد، و این موضوع در رابطه با اختلال طیف اوتیسم نیز ممکن است صحت داشته باشد. چند مشکل به هنگام تولد و چند عامل در دوران حاملگی به عنوان عوامل خطرساز برای ابتلا به اختلال طیف اوتیسم شناسایی شده اند. از جمله ابتلای مادر حامله به سرخجه، وارد شدن داروهایی مثل تالیدومید و والپروات به جنین، خونریزی مادر بعد از سه ماه اول حاملگی و صعف سیستم ایمنی مادر. با این حال بسیاری از عوامل خطر تنها در مطالعات موردی شناسایی شده اند و احتمالا مسئولیت درصد پایینی از اختلال طیف اوتیسم را برعهده دارند. مثلا بیماری سرخجه در مادر حامله صرفا عامل 75/. موارد اوتیسم است. زیرا این بیماری در کشورهای غربی تقریبا ریشه کن شده است.

ناهنجاری های مغزی

از مطالعات کالبدشکافی، fmri و EEG شواهد بسیار زیاد و باهمخوانی بسیار بالا به دست آمده است که نشان می دهد بین اختلال طیف اوتیسم و ناهنجاری مغزی ارتباط وجود دارد. کالبدشکافی افرادی که در زمان حیات به اختلال طیف اوتیسم مبتلا بوده اند نشان می دهد، که در بعضی از مناطق مغز این افراد مثلا در دستگاه لیمبیک و مخچه ناهنجاری هایی وجود دارد. مثلا نورون های واقع در دستگاه لیمبیک کوتاه تر و متراکم تر و دندریت هایی که پیام ها را از یک نورون به نورون دیگر منتقل می کنند کوتاه تر هستند. ناهنجاری در مخچه با نقص در مهارت های حرکتی ارتباط دارد. از جمله عدم تعادل مناسب، نقص در مهارت های دستی و گرفتن ناصحیح اشیاء در دست که اغلب در افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم دیده می شود. در آخر مطالعات کالبدشکافی نشان داده است که مغز افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بزرگتر از افراد عادی است و بطن های مغزی آنها حجم بیشتری دارد و این گونه ناهنجاری ها اغلب در زمان تحول جنین رخ می دهد.

عوامل شناختی

افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم متناسب با شدت نشانه های خود در توجه به دنیای اطراف و ادراک آن و همچنین در عملکرد اجتماعی عادی مشکل دارند. آنها در موارد شدید منزوی و بی اعتنا می شود و در موارد اندکی ملایم تر با تعامل اجتماعی مشکل پیدا می کنند. و در ارتباط و تبادل افکار و در درک نیات و احساسات دیگران نقص هایی دارند. بعضی روانشناسان بالینی اعتقاد دارند که نقص در مهارت های اجتماعی نتیجه نقص در عملکرد شناختی است. اولا، افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در عملکرد اجرایی مشکل دارند و این موضوع باعث می شود که آنها توانایی حل مسئاه نداشته باشند. نتوانند اعمال خود را از قبل برنامه ریزی کنند. نتوانند غرایز و تمایلات آنی و توجه خود را کنترل و رفتارهای نابجا را متوقف سازند. همه این نقص ها در توانایی افراد برای عمل کردن به شیوه ای مناسب و صحیح در جمع های اجتماعی اثر می گذارد. ثانیا، برخی روانشناسان بالینی اعتقاد دارند که افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ذهن خوانی ندارند. یعنی نمی توانند حالات ذهنی عادی را متوجه شوند. بنابراین نمی توانند نیت دیگران را درک و پیش بینی کنند. اکنون این دو نظریه را به طور جداگانه توضیح می دهیم.
نقص در عملکرد اجرایی: افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در آزمون های عملکرد اجرایی معمولا نمرات پایینی به دست می آورند و این موضوع نشان می دهد که آنها در برنامه ریزی، حل مسئله، پیش قدم شدن، سازماندهی، نظارت و بازداری از رفتارهای پیچیده مشکل دارند. نقص در عملکرد اجرایی در بزرگسالان، نوجوانان و کودکان مبتلا به اوتیسم دیده می شود. اما تعیین مبنای عملکرد ضعیف در آزمون های عملکرد اجرایی دشوار است. زیرا تکالیف عملکرد اجرایی الزام می کند که انواع توانایی های اصلی تر در هم ادغام شود. توانایی هایی مثل، تغییر توجه، حافظه، مرتب کردن رویدادها به ترتیب منطقی و بازداری از واکنش.
نقص در ذهن خوانی: یک نظریه پرطرفدار در مورد اختلال طیف اوتیسم این است که افراد مبتلا نمی توانند ذهن خوانی داشته باشند. یعنی افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم نمی توانند متوجه شوند که رفتار دیگران براساس حالات ذهنی آنها است و این حالات باورها و نیاتی را دریاره اینکه چکار باید بکنند دربر می گیرد. برای تعیین توانایی ذهن خوانی کودک راه های متفاوتی وجود دارد که معروفترین آنها آزمون باور اشتباه سالی و آنی است. حتی افراد بزرگسال مبتلا به اختلال طیف اوتیسم نیز در بعضی از آزمون ها نقص در ذهن خوانی را از خود نشان می دهند.

مقالات مرتبط
ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.