اخبار و جشنواره ها

کودکان اوتیسم و حمایت های خانواده از خود

هیچ فرد یا گروهی به اندازه والدین بر نیازها، مشکلات، شرایط مادی و روانی حاکم بر خانواده، نیازهای کودک مبتلا به اوتیسم، ظرفیت ها و توانایی های موجودشان برای مقابله با مشکل، اشراف و آگاهی ندارند. آنها در دسترس ترین و قابل اعتمادترین منبع کمک و حمایت برای خود و خانواده اشان می باشند. حتی مشاورین و متخصصین ماهر نیز بدون امید و اعتماد به آگاهی، شناخت و توانایی خانواده برای حل مسئله نمی توانند راه به جایی ببرند. چنانچه والدین با نیازها و چالش های ناشی از وجود یک کودک مبتلا، مواجهه منطقی و از روی اندیشه ورزی نداشته باشند زندگی با همه ابعادش آسیب می بیند. طبق تحقیقات انجمن اوتیسم آمریکا، والدین کودکان مبتلا به اوتیسم، فشار روانی به مرتب بیشتر از والدین کودکان کم توان ذهنی و سندرم دان را تجربه می کنند.

پذیرش کودک

پذیرش کودک اولین و مهمترین گام کمک خانواده به خود و کودک می باشد. برای ایجاد یک روحیه مبتنی بر پذیرش در فضای خانواده، اقدانات زیر باید صورت گیرد:
با عینکی که بسیاری از آدم ها به چشم می زنند و دنیا را با آن تیره و تار و نقایص را چندبرابر بزرگتر می بینند، هرگز به فرزندتان نگاه نکنید. در مواجهه با او عینک سیاهی را از چشم در بیاوریم.
با خط کشی که بسیاری از ما آدما در دست داریم و عادت داریم به وسیله آن میان زشت و زیبا، باهوش و کم هوش، توانا و ناتوان خط بکشیم، بین فرزندتان و خودتان، بین فرزندتان و دوستانش، بین او و خواهر و برادرش و بین او و خودش خط و مرزی نکشید.
حق لذت بردن از علایق را که برای خود و دیگر فرزندان قائلید، برای او نیز قائل باشد. این واقعیت که او مبتلا به اوتیسم است، نباید باعث شود که او را تحت فشار برخوردهایی قرار دهید که خود می پسندید و یا لزوما می خواهید به نقطه ای برسانید که گمان می کنید به صلاح او است. این روش های سخت گاه فرزندان عادی را دچار آشفتگی می کند.
هرگز او را خلاصه شده در اختلالش نبینید. او جنبه های بی همتا و کم نظیری دارد که باید آن را ارج گذاشت و زمینه رشد او را در دنیای آزاد، نه قهری و اجباری فراعم کرد.
هرگز او را با دیگران و کودکان دیگر، همسالان و حتی کسانی که اختلال شبیه او دارند مقایسه نکنید. هر کودکی می تواند منحصر به فرد باشد. مقایسه شما ممکن است از علاقه شما به او بکاهد و مانع تلاش شما برای شکوفایی او شود.
نسبت به او عشق غیر مشروط داشته باشی. او فرزند هیچ کس جز شما نمی باشد.
حمایت افراطی از او به عمل نیاورید و اجازه بدهید بسیاری از کارها را به تنهایی انجام دهد. اینها نشان دهنده پذیرش کودک از جانب شما است.
سرگرمی ها و فعالیت های لذت بخش و پرنشاطی را با کودکتان تجربه کنید. مواردی را که هر دو از آن لذت می برید انجان دهید.

کمک خواستن از دیگران

از دوستان، خوشاوندان و همسایگان خود تقاضای کمک کنید. آنها هم تجارب برخورد با مسائل و فقدان ها را دارند.
به طور صریح و شفاف با آنها صحبت کنید. با کسانی که شرایط شما را دارند و یا با والدین سایر کودکان به اوتیسم، ارتباط برقرار کنید. آنها احساسات شما را بیشتر از دیگران درک خواهند کرد و در پیدا کردن برنامه های درمانی به شما کمک خواهند کرد. در غم و شادی شما شریک خواهند بود و شما از بودن با آنها لذت خواهید برد.
گروه های والدین از دادن یک فنجان چای گرفته تا پیدا کردن مراکز درمانی و گروه های حمایتی دیگر بسیار خوب به یکدیگر کمک می رسانند. تحقیقات نشان داده اند که بسیاری از والدین این کودکان اظهار داشته اند، آنها از سایر والدین شبیه به خود بیشتر لز متخصصین و حتی کتاب ها کمک گرفته اند.

حمایت های آنلاین

امروزه بسیاری از مردم قبل از اینکه به پزشکان و متخصصان مراجعه کنند، فضای مجازی و اینترنت جهت تحقیق و مطالعه درباره اوتیسم و به عنوان جایی که می توانند آزادانه در مورد مسائل شخصی خود صحبت کند، انتخاب می کنند.
از طریق دستیابی به سیستم اینترنت و گروه های آنلاین می توانند درمورد هر موضوعی اطلاعات خود را بروز کنند. والدین در مراجعه به فضای مجازی بهتر است به دو نکته توجه کنند:
1- اینترنت و گروه های آنلاین هرگز نمی تواند جای متخصص و تیم درمان کودک شما را بگیرد.
2- قبل از استفاده از اطلاعات موجود در اینترنت به اعتبار علمی آنها یقین پیدا کنید. برای حصول این اطمینان به انجمن های علمی معتبر مراجعه کنید. و یا اطلاعات بدست آمده را با متخصص فرزندتان درمیان بگذارید.

مشاوره

علاوه بر اینکه با تیم درمان کودک در تماس هستید، همیشه از خدمات یک مشاور در حوزه مسائل خانواده، روابط زوجین و تعاملات عاطفی کودک-خانواده کمک بگیرید.

اختصاص دادن زمان به خود

اغلب والدین کودکان مبتلا به اوتیسم اظهار می دارند که هیچ گونه وقتی را برای توجه به خود در نظر نمی گیرند. اختصاص حتی چند دقیقه به خود موجب رهایی شما از استرس می شود. سیاری از این والدین به رغم اینکه به امورات منزل، دیگر فرزندان و کودک مبتلا می پردازند، همچنان تصوشان بر این است که در رسیدگی در کودک دارای مشکل قصور کرده اند. بنابراین دست به تلاش مضاعف می زنند، تلاش که نه تنها موجب کاهش احساس گناه نمی شود، بلکه ناکامی و افسردگی بیشتری را برایشان رقم می زند. بسیاری از این والدین زمانی که سال های میانه عمر را پشت سر گذاشتند در مراجعه به مشاورشان احساس خستگی مفرط می کنند. همواره به یاد داشه باشید که مغز شما تحت فشار زیاد آسیب می بیند و در تعاملات، روابط و برخوردهای یتان با فرزندان و محیط پیرامون اثر گذاشته و موجب می شود که دچار اشتباهات زیادی گردید.
در زیر برخی فعالیت هایی که توسط آن می توانید وقت فراغتی به خود دهید آمده است.

قدم زدن به تنهایی یا با دوستان
شرکت در گرد همایی های دوستان
گوش دادن به موسیقی
تماشای فیلم
مطالعه مجله و روزنامه
ورزش و تمرین های تمدد اعصاب
خرید کردن
دعاهای مذهبی و مراقبه
تلفن به دوستان
آشپزی و تهیه شیرینی و غذاهای مورد علاقه
آرایش کردن و رسیدگی به سر و صورت

چنانچه کودک را بپذیرید و انتظارات واقع بینانه ای از خود داشته باشید می تواند به طور حتم می توانید اوقات لذت بخشی برای خود داشته باشید.

اختصاص وقت به خود و همسرتان

رابطه میان همسران، چنانچه بر بنیان عشق، ایمان، فداکاری، مسئولیت پذیری و دانش و آگاهی نباشد ظرفیت آسیب پذیری در شرایط بحران ها و سختی های زندگی را دارد. روابطی که از بنیان ضعیفی برخوردار است، نه تنها تولد یک کودک دارای مشکل، بلکه مشلات اندکی دشوار می تواند آن را فرو بریزد.
والدین زیادی هستند که به رغم داشتن کودک مبتلا به ناتوانی از روابط عمیق و پایدار عاطفی برخوردارند. زیرا هردو نفر تفکر و احساس مشترکی را در رابطه با یک موضوع که فرزندشان است، پیدا کرده اند.
برخی از نگرش ها و رفتارهای منفی در برخی از این همسران نسبت به یکدیگر که نمی تواند منشا آن تنها وجود یک کودک دارای مشکل باشد، بلکه هر رخداد منفی دیگر می توانست آن را بوجود بیاورد عبارتند از:
یکی یا هردو دیگری را مقصر آنچه پیش آمده می داند.
یکی یا هردو آرزو می کند، چه خوب بود هرگز این ازدواج شکل نمی گرفت، به عبارتی ابراز ندامت پنهان یا آشکار از ازدواج می کنند.
ممکن است در مورد گذشته ها، اسباب آشنایی فکر کنند یا بحث و مشاجره داشته باشند.
ممکن است یکی یا هردو، این اختلال را به دلایل وراثتی به یکدیگر نسبت دهند. کسی که دیگری را مقصر شرایط موجود می دهد، خواسته یا ناخواسته تن به مسئولیت کودک نمی دهد، بنابراین فشار روانی و بار ناشی از مسئولیت بر شانه های یکی از آنها سنگینی می کند.
تنها یکی یا دو مورد از موارد فوق کافی است که موجب سردی روابط عاطفی آنها شود.

راهکارهایی برای رشد رابطه عاطفی همسران

همواره این نکته را در نظر داشته باشید که هیچ کدام ازشما دونفر مقصر شرایط موجود نمی باشد.
گمان نکنید با داشتن یک کودک دارای مشکل زندگی شما به آخر رسیده است یا چنانچه او نبود، شرایط خیلی بهتر می شد. مشکلات انواع گوناکون دارد، هرکس به نوعی از آن برخوردار است. آنچه موجب فائق آمدن شما بر آنها می شود پذیرش آنچه برای خود دردسر می دانید و نوع نگاه شما به آنها است.
هیچ کس دیگری را در انجام مسئولیت های مربوط به کودک مبتلا و یا دیگر کودکان تنها نگذارید. آنها فرزندان هردوی شما هستند.
از دیگران، فامیل، بستگان و همسایگان تقاضای کمک کنید. شما به کمک آنها خواهید توانست، حداقل سفرهای کوتاه، قدم زدن، رفتن به رستوران و یا اسراحت و خوابیدن را داشته باشد.
کودک و مشکلات همراهش همیشه با شماست، شما در هر صورت باید از روابط عاطفی از یکدیگر مراقبت کنید. زیرا برای پایداری و استحکام زندگیتان به آن نیاز دارید. چنانچه مراقبت از خودتان صورت نگیرد، دیر یا زود شاهد آسیب روانی به خودتان خواهید بود.
بسیاری از والدین از گذاشتن کودک در یک آموزشگاه برای بخشی از روز خودداری می کنند. آنها فکر می کنند شرایط کودک در آنجا بدتر می شود. سپردن کودک به یک آموزشگاه برای ساعاتی در روز، نه تنها برای خودش می تواند مفید باشد، بلکه والدین نیز فرصت بیشتری برای توجه به یکدیگر و سایر کودکان پیدا می کند.

دیگر فرزندان خانواده و نیازهایشان

بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم، خواهر و یا برادری نیز دارند. وجود خواهر و برادر در این خانواده ها می تواند تبدیل به فرصت مطلوب و غنی برای رشد همه جانبه کودک مبتلا به اوتیسم و همچنین دیگر فرزندان خانواده شود. ممکن است دیگر فرزندان یکی از وضعیت های روانی و رفتاری زیر را داشته باشند:
ممکن است همانند والدینشان تحت فشار روانی ناشی از داشتن یک خواهر یا برادر مبتلا به اوتیسم باشند و همیشه دغدغه اینکه او چگونه درس خواهد خواند، اینده او چه خواهد شد را داشته باشند. اثر این فشارهای روانی را می توان در رفتارهای اضطرابی، افت تحصیلی و خواب و تغذیه آنها دید.
ممکن است تحت فشار احساس گناه، اقدام به دلسوزی افراطی نسبت به کودک نمایند و یا حمایت های غیرمنطقی از او به عمل آورند که به استقلال او آسیب بزند. در این گونه شرایط این کودکان به نوعی صرف کودکان مبتلا شده اند. به عبارتی آنها بخشی از شادی و نشاط خود، وقت ارتباط و بازی با همسالانشان، زمان متعلق به بودن با والدینشان، وقت متعلق به رسیدگی به تکالیفشان را صرف حمایت افراطی از دیگری کرده اند.
والدین این گروه از کودکان، خواسته یا ناخواسته به انجام این کمک ها اعتبار می بخشند و موجب تقویت این رفتارها در کودکان دیگر می شوند.
برخی از این کودکان نه تنها برای کودک مبتلا دلسوزی می کنند بلکه نگران پدر و مادرشان نیز می باشند و این نگرانی را گاه به صورت وابستگی به آنها نشان می دهند.
برخی از دیگر کودکان خانواده ممکن است احساس طرد شدن بکنند و از اینکه می بینند وقت والدین هر روز به گونه ای صرف کمک به کودک مبتلا به اوتیسم می شود، دچار حسادت شوند. احساس حسادت و طرد شدگی می تواند در رفتارهایی شبیه انتقام گیری از والدین، نافرمانی، افت تحصیلی، مشکلات ارتباطی با همسالان و اصرار بر انجام تقاضاهایشان از سوی والدین آشکار شود.

مقالات مرتبط
ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.