کمک به کودکان برای کنار آمدن با استرس

کنار آمدن با استرس همانقدر که برای بزرگسالان اهمیت دارد برای کودکان نیز اهمیت دارد. بعضی از بزرگسالان اینطور می پندارند که کودکان هیچ گونه تنش و اضطرابی را تا دوران بلوغ و بزرگسالی تجربه نمی کنند.

اما حقیقت چیز دیگری است، گاهی مسائل کودکان مانند مدرسه و روابط اجتماعی و حتی فضا و روابط داخل خانه می تواند برای کودک به عنوان منبعی از تنش و اضطراب باشد. به عنوان والدین شما قادر نخواهید بود که از بروز تنش و اضطراب در کودک جلوگیری کنید، اما می توانید به کودکان کمک کنید تا روش هایی را اتخاذ کنند که بدان وسیله بتوانند با تنش و استرس خود سازش کنند.

کودکان به روش های سالم و ناسالمی با استرس های خود سازش می کنند. کودکان اگر چه در همه موارد از تنش و استرس های خود برای شما بازگو نمی کنند، اما همواره انتظار دارند که به عنوان والدین بتوانید آنها را درک کرده و در سازش با این تنش آنها را یاری رسانید. در این مقاله به بعضی راهکارها در کمک به کودک برای سازش با اتسرس و تنش اشاره می شود:

کمک به کودک برای کنار آمدن با استرس

در مورد تنش های کودک با او صحبت کنید

 گاهی کودکان در مورد نگرانی ها و تنش های خود حرفی به میان نمی آورند، در این خصوص بهتر است زمانی که متوجه شدید کودک از چیزی در رنج است در آن مورد با او صحبت کنید. باید مراقب باشید که کلمات خود را به گونه ای انتخاب نمایید که برای کودک تحقیر آمیز نباشند. برای مثال می توانید بگویید:” به نظر میرسد هنوز فکرت درگیر اتفاقی است که در زمین بازی افتاد، دوست داری در این زمینه باهم کمی حرف بزنیم؟” این مکالمه باید مانند هر مکالمه معمولی دیگری کاملا بدون متهم کردن و یا مقصر جلوه دادن کودک به پیش رود. در این مکالمه تلاش کنید که با همدلی به صحبت های کودک گوش فرا دهید و نشان دهید که ناراحتی و تنش های او را درک میکنید و برای آنها اهمیت قائل هستید.

در مورد احساساتی که کودک در حال تجربه کردن آنهاست به طور خلاصه و با همدلی نظر دهید

 برای مثال در مورد اتفاقی که برای کودک در مدرسه رخ داده به او بگویید: “اوه، این اتفاق ناراحت کننده ای بوده و تعجبی ندارد اگر بعد از آن این همه احساس نگرانی کرده ای”. با ابراز جملات این چنینی در حقیقت نشان می دهید که متوجه شدت رنج کودک و آنچه که او تجربه کرده است، شده اید. این روند باعث می شود که کودک احساس کند مورد حمایت شماست و از طرف شما درک می شود و شما همواره به دغدغه های او اهمیت می دهید. این احساس حمایت از طرف شما می تواند در مواقع تنش کمک بزرگی برای کودک باشد.

برای احساسات کودک اسمی انتخاب کنید

 خیلی از کودکان کوچکتر هنوز برای احساسات خود اسمی نمی دانند . اگر کودک شما خشمگین و یا کلافه به نظر می رسد، از این کلمات برای نام بردن هیجانات و احساسات او استفاده نمایید. بدین وسیله او نیز می تواند هیجانات خود را شناسایی کرده و آنها را از هم تفکیک نماید. اینکه کودکان بتوانند احساسات خود را به کلام بکشند به آنها کمک می کند که بتوانند در مورد هیجانات خود با دیگران تعامل کرده و همچنین نسبت به هیجانات خود آگاهی بیشتری پیدا کنند. کودکانی که می توانند در مورد هیجانات خود صحبت کنند، با احتمال کمتری دست به رفتارهای تکانشی (رفتارهایی که فرد در آن به صورت هیجانی و بدون تعقل رفتار می کند.) می زنند.

 به کودک خود کمک کنید در مورد راه حل های احتمالی تفکر کند

اگر مشکل خاصی وجود دارد که کودک از بابت آن دچار تنش و اضطراب شده است، در مورد راهکارها احتمالی با هم مشورت کنید، کودک را تشویق کنید که در مورد بعضی راهکارهای احتمالی ایده پردازی کند. می توانید در صورت امکان از بارش فکری نیز استفاده کنید. اما سعی کنید که همه ایده ها را شما ندهید. اجازه دهید که کودک در ایده پردازی نقشی قابل توجه داشته باشد. این مشارکت در ایده پردازی میتواند اعتماد به نفس کودک را تقویت نماید. از ایده های خوب حمایت کنید و در صورت نیاز آنها را گسترش دهید.

خوب گوش دهید

 گاهی اوقات گوش کردن صرف می تواند چاره تنش های کودکان باشد. بعد از اینکه به نگرانی ها و تنش های او خوب و با همدلی گوش کردید خواهید دید که تشویش کودک محو خواهد شد. سپس بهتر است به طور زیرکانه موضوع را تغییر دهید در مورد موضوعی که کمی مثبت تر است با کودک صحبت کنید. تلاش کنید که به جای تمرکز بیش از حد روی مشکل، بر روی کودک تمرکز کنید.

در کنار کودک باقی بمانید

 گاهی کودکان در شرایطی نیستند که بتوانند در مورد نگرانی ها و تشویش های خود صحبت کنند، در این مواقع تلاش کنید که در کنار کودک باقی بمانید و از او حمایت کنید. حتی زمانی که کودک قصد صحبت کردن ندارد، دوست ندارد که والدین او را در مشکلات تنها بگذارند. اجازه دهید که کودک بداند که هر زمان قصد صحبت داشت شما برای شنیدن ناراحتی ها و تشویش های او آماده هستید.

صبور باشید

 به عنوان یک والد کار دیدن ناراحتی کودک کار آسانی نخواهد بود، اما تلاش کنید جلوی میل خود در حل مشکلات کودک را بگیرید. به این شرایط به عنوان یک موقعیت برای یادگیری بنگرید و اجازه دهید که کودک در آن توانایی های خود را تقویت نماید. به جای حل مشکل تلاش کنید که به کودک کمک نمایید. با این الگو کودک شما به تدریج تبدیل به فردی خواهد شد که می تواند اکثر مشکلات خود را مستقلانه حل و فصل کند.

در طی بزرگتر شدن و رشد کودک، شاید والدین نتوانند تمام مسائل کودک را حل وفصل کنند. اما آموزش صیحی و درست مواجهه با مشکلات و راهکارهای سازش با تشویش می تواند راهگشای کودک در مدیریت استرس در زندگی پیش روی او باشد.

مقالات مرتبط