رفتارهای قلدری علیه کودک شما

رفتارهای قلدری در مدارس دبستان و راهنمایی بسیار شایع است. کودک ده ساله شما هر روز در زمان رفتن به مدرسه از شام تقاضای پول تو جیبی بیشتری برای صرف ناهار و اغذیه در مدرسه دارد.

اما پس از گذشت چند روز متوجه می شوید که هر روز گرسنه تر از قبل به خانه می آید و به نظر لاغر شده است! با بررسی مسئله متوجه می شوید که یکی از هم مدرسه ای هایش که دو کلاس از او بزرگتر است او را تهدید کرده که “اگر هر روز پول تو جیبی ات را به من ندهی، تو را کتک خواهم زد”.

همانطور که در این مثال می توان دید، قلدری می­تواند وجوه گوناگون و متفاتی داشته باشد. در پژوهش های ملی و گسترده، غالب کودکان گزارش می کنند که شاهد رفتار قلدری با خود یا دوستانشان بوده اند.

اگر کودک شما نیز مورد این رفتارهای قلدری قرار گرفته است، احتمالا شما تصمیم می گیرد که در مقابل این رفتار اقدامی کنید تا مانع از ادامه این رفتارهای در مورد کودک خود شوید. از طرفی، اگر کودک شما با چنین رفتارهایی مواجه نشده است و شما نیز تابحال در مورد احتمال برخورد با چنین رفتارهایی با کودک خود صحبت نکرده اید، شاید بهتر باشد که در این مورد با کودک خود صحبت کنید، راه کارهایی وجود دارد که از طریق آنها می توانید به کودک خود کمک کنید تا در مقابل این رفتارهای قلدری، بهترین واکنش را با کمترین احتمال آسیب را داشته باشند.

رفتارهای قلدری کدام رفتارها هستند؟

اغلب کودکان در بعضی مواقع، توسط خواهر و برادر و یا اقوام خود مورد تمسخر قرار می گیرند. اما اغلب این رفتارهای آسیب رسان، نیستند و قالب بازی و به صورتی مفرح رخ می دهند و کودکان نیز از آن نارحت نشده و احساس آسیب نمی کنند. اما زمانی که این گونه تمسخرها کودک را ناراحت کرده و مداوما اتفاق بیافتند، در این زمان باید این رفتارها را به نوعی قلدری در نظر بگیریم.

قلدری کردن نوعی شکنجه جسمانی، کلامی و یا رفتاری است که به طرق، گذاشتن اسم­ های تمسخر آمیز، هل دادن، تهدید کردن، اخاذی کردن پول و اموال، تمسخر رخ دهد. بعضی کودکان از طریق اجتناب از فرد و انتشار شایعات نادرست او را مورد قلدری قرار داده و موجب انزوای او در جمع خواهند شد. بعضی دیگر با استفاده از شبکه های مجازی اجتماعی و یا پیام های الکترونیک اقدام به زدن آسیب به دیگران و احساسات آنها می کنند.

ضرورت دارد که رفتارهای قلدری را “جدی” در نظر بگیرید. اشتباه بزرگ این است که قلدری را از نوع رفتارهایی بدانید که ” کودکان این سنین غالبا انجام می دهند و نباید در آنها دخالت کرد”. در بعضی موارد شدید قلدری میتواند منجر به اخراج از مدرسه و یا خودکشی شود.

چرا کودکان اقدام به خودکشی می کنند؟

کودکان به دلایل متفاوتی دست به قلدری می زنند، گاهی آنها قلدری می کنند چراکه به یک قربانی نیاز دارند- کسی که از نظر هیجانی یا جسمانی از آنها ضعیف تر باشد، و یا اینکه از نظر ظاهری یا نژادی متفاوت به نظر برسد- تا در نظر دیگران قوی تر و محبوب تر باشند. بعضی از کودکان رفتارهای قلدری را برای این انجام می دهند چراکه با خود آنها اینگونه رفتار شده است. ممکن است این دسته از کودکان اینگونه فکر کنند که چنین رفتارهایی طبیعی است چراکه در خانه با آنها و یا اطرافیان این رفتارها انجام شده است. بعضی از برنامه های رسانه های جمعی نیز انجام بعضی رفتارهای آسیب رسان به دیگران را ترغیب می کنند.

علائم رفتارهای قلدری

باید بدانیم که تا زمانی که کودک در مورد رفتارهای قلدری که با او انجام شده صحبت نکند، به سختی و با دشواری می توان در مورد بروز چنین رفتارهایی اطلاعات بدست آورد. البته گاهی می توان از روی آثار کبودی و یا زخم های جدید در بدن کودک نسبت به رفتارهای قلدری مشکوک شد. با این حال همچنان بعضی علائم هشدار دهنده وجود دارند، ممکن است والدین متوجه شوند که رفتار کودکان اخیرا تغییر کرده است، به نظر عصبی و تحریک پذیر می آید، خوب غذا نمی خورد، خواب کودک بهم ریخته و یا دچار کابوس می شود، نسبت به علائق پیشین خود بی تفاوت شده است. زمانی که والدین شاهد این هستند که کودک نسبت به قبل زودتر ناراحت شده و یا تحریک پذیر تر شده است و یا از بعضی موقعیت های معین اجتناب میکند، باید نسبت به احتمال تجربه رفتارهای قلدری در کودک خود مشکوک شوند.

اگر شما در مورد رفتارهای قلدری در مقابل کودک خود مشکوک بودید اما کودک خود بنا نداشت که در آن مورد با شما مشورت کند، تلاش کنید موقعیت هایی را ایجاد کنید که از طریق آنها بتوانید در مورد رفتارهای قلدری با کودک خود صحبت کنید. برای مثال ممکن است در یک برنامه تلویزیونی صحنه ای را به همراه کودک خود مشاهده کنید که به این موضوع مربوط باشد با این بهانه از کودک نظرش را نسبت به این رفتارها بپرسید و یا از او بپرسید که آیا تابحال شاهد چنین رفتارهایی بوده و یا خود او چنین رفتارهایی را تجربه کرده است یا خیر. شاید مناسب باشد در مورد تجربیات خود یا اعضای دیگر خانوداه در مورد مواجهه با رفتارهای قلدری صحبت کنید. اجازه دهید که کودک بداند خود شما نیز در گذشته با چنینی رفتارهایی مواجه شده بودید و رفتارهای قلدری را تجربه کرده اید. به کودک خود بگویید که خیلی مهم است که در هنگام مواجهه با چنین رفتارهایی سریعا مسئله را به والدین و یا مسئولین مدرسه اطلاع دهد.

زمانی که کودک شما در مورد تجربه خود نسبت به قلدری دیگران صحبت می کند، به آرامی به او گوش فرا دهید و تلاش کنید که آرامش خود را حفظ کنید و او را حمایت کنید. اغلب کودکان نسبت به گزارش رفتارهای قلدری که با آنها مواجه هستند احساس تردید دارند، چراکه فکر می کنند با اگر بعد از آن والدین از اناه نا امید شده و ناراحت می شوند. گاهی کودکان احساس می کنند که مواجهه با قلدری دیگران به نوعی تقصیرآنهاست، به نوعی که اگر انها به طور دیگری رفتار می کردند، هرگز کسی به آنها زور نمی گفت!

این رفتار کودک خود را که توانسته جسارت داشته باشد و در مورد قلدری هایی که با او شده با شما صحبت کند ارج نهید و از او تقدیر کنید. با او یادآوری کنید که او تنها نیست. خیلی از افراد در زمان هایی با رفتارهای قلدری و زورگویی دیگران مواجهه می شوند.  تاکید کنید که او در این جریان مقصر نیست و فرد قلدر است که رفتار بدی دارد. در انتها به او اطمینان دهید که بهمراه یکدیگر مسئله را پیگیری خواهید کرد برای رفع آن راه حلی پیدا خواهید نمود.

توصیه هایی به والدین در ارتباط با رفتارهای قلدری

والدین می توانند به کودکان خود آموزش دهند که چطور در مقابل زورگویی و قلدری افراد رفتار کنند، شاید اولین چیزی که به ذهن یک والد خطور کند این باشد که به کودک خود توصیه کند که در مقابل زور گویی و قلدری دیگران دست به “مقابله به مثل” بزند؛ به هر حال والدین از اینکه کودک خود را ستم دیده و مورد ازار و اذیت دیگران یم بینند احساس خشم خواهند کرد! اما به یاد باید داشت که بهترین کار توصیه به کودک نسبت به اجتناب از هر گونه رفتار مشابه با زور گویی و یا قلدری خواهد بود چرذاکه ادامه این رفتارهای می تواند منجز به آسیب های جدی جسمانی و راونی گردد. در انتها به کود خود آموزش دهید که در مواجهه این رفتارها در گام اول مسئله را با مسئولین مدرسه و یا شما در میان بگذارد. شاید مانسب باشد که در موقعیت هایی که در مقابل فرد زور گو احساس خشم و یا ناراحتی شدید می کند، خشم خود و نارحتی خود را بروز ندهد، چراکه اکثر قلدران به دنبال تحریک هیجانی قربانی خود هستند. به کودک بیاموزید که در عین شجاعت، به رفتارهای فرد قلدر توجه نکرده و از موقعیت دور شوند و فرد قلدر را نادیده بگیرند و مسئله را به یک فرد بالغ اطلاع دهند.

مقالات مرتبط