اخبار و جشنواره ها

نقش پدر در هوش هیجانی کودک

رابطه بین مادر و فرزند بسیار مهم است. با این وجود نقش پدر در هوش هیجانی کودک و شکل گیری احساسات قوی و توانایی کنترل هیجانات بسیار اهمیت دارد.

زمانی که پدر به نحو صمیمانه‌ای با کودک مرتبط باشد، کودک بهتر می‌تواند با همسالان خود ارتباط برقرار کند. شایسته است که پدر از احساسات خود آگاه و قادر باشد آنها را بیان و کنترل کند. همچنین پدر باید از نظر جسمانی و عاطفی برخورد مناسبی با کودک داشته باشد و برای احساسات او ارزش قائل باشد. پدر باید خود را با نیازهای کودک وفق دهد و از او آگاه باشد.

نقش پدر در هوش هیجانی کودک

نقش پدر در رشد و بالندگی کودک، اهمیت بسزایی دارد. شواهد روزافزون علمی امروزه آشکار ساخته است که آن دسته از پدرانی که به تربیت و پرورش فرزندانشان رسیدگی می‌کنند، به‌ویژه آنهایی که فرزندانشان را مورد حمایت عاطفی قرار می‌دهند، نقش بسزایی در سلامتی کودک ایفا می‌کنند. پدران در زندگی فرزندانشان نقش‌هایی ایفا می‌کنند که مادران از عهده آنها برنمی‌آیند، به‌ویژه در زمینه‌هایی چون روابط با همسالان و کسب موفقیت در اجتماع.

نقش پدر در هوش هیجانی کودک و بطور کلی زندگی بچه‌ها بسیار فراتر از یک «دستیار مادر» است. نحوه ارتباط پدران با بچه‌ها متفاوت از نحوه ارتباط مادران است و این بدان معنا است که مشارکت پدران در فرزند‌پروری، قابلیت‌های متفاوتی را، به‌ویژه در حیطه روابط اجتماعی در کودکان پرورش می‌دهد.

پدرها بیشتر از طریق بازی بر بچه‌های خود تأثیر می‌گذارند. پدرها نه فقط وقت بیشتری را به بازی و فعالیت‌های سرگرم‌کننده با فرزندان خود می‌گذرانند بلکه بازی‌های آنها در مقایسه با بازی‌هایی که مادران با فرزندان‌شان انجام می‌دهند، هیجان‌انگیزتر و مستلزم فعالیت‌ جسمانی بیشتر است.

بازی‌های پرجنب و جوش پدرها امکان مناسبی را برای آموزش هیجانات و عواطف به کودکان فراهم می‌آورد. تصور کنید پدر ادای «خرس ترسناکی» را درمی‌آورد و بچه نوپای شاد خود را داخل حیاط دنبال می‌کند یا بچه را بلند می‌کند و همچون «هواپیما» در بالای سر خود می‌چرخاند. چنین بازی‌هایی به کودک امکان می‌دهد که دلهره و هیجان ناشی از ترس (خفیف) را تجربه کند و در عین حال، سرگرم و برانگیخته شود. بچه یاد می‌گیرد که برای کسب تجربه مثبت، به علائم پدر توجه کند و به آنها واکنش نشان دهد.

تأثیر نفوذ پدر از سنین بسیار پایین آغاز می‌شود. برای مثال، نتایج یکی از بررسی‌ها نشان داد پسرهای پنج‌ ماهه‌ای که با پدران خود برخورد و تماس زیاد داشتند، در ارتباط با افراد بزرگسال غریبه راحت‌تر بودند. آنها در مقایسه با اطفالی که کمتر با پدران خود تماس داشتند، در هنگام رویارویی با غریبه‌ها بیشتر غان و غون می‌کردند و راحت‌تر به بغل آنها می‌رفتند. مطالعات نشان می‌دهد که مراقبت پدر از همسر باردار خود، تأثیرات مثبتی بر روابط خانوادگی بر جای می‌گذارد که هم برای زندگی زناشویی و فرزندان مفید است و هم رابطه پدر را با فرزندش تقویت می‌کند.

به علاوه، عادات رفتاری پدر در دوران طفولیت فرزندش، اغلب تداوم می‌یابند. اگر پدری در سنین طفولیت کودک به او توجه و رسیدگی کند، بیشتر احتمال دارد در دوران کودکی و نوجوانی نیز این کار را انجام دهد.

در پرتو این یافته‌ها، به این نتیجه می‌رسیم پدرانی که تمایل دارند رابطه‌ای مستحکم با فرزندان خود داشته باشند، باید از همان دوران بارداری همسرشان و نیز چند ماه نخستِ پس از تولد کودک نسبت به پی‌ریزی آن اقدام کنند.

مقاله بیشتر در این موضوع را در لینک هوش هیجانی ببینید.

بایدها و نبایدها برای پدران

پدران باید در تلاش باشند که رابطه‌ای صمیمانه با فرزندان خود داشته باشند.

پدران نبایستی رفتار تحقیرآمیز و سرد با فرزندان خود داشته باشند.

پدران باید یک رابطه منطقی بین زندگی شغلی و شخصی خود ایجاد کنند و یک سیستم حمایتی و عاطفی برای فرزندان خود ایجاد کنند.

پدران باید به این امر آگاه باشند که برخورد همدلانه و حمایت صمیمانه از کودک سبب رشد هوش هیجانی کودک می‌شود.

مقالات مرتبط
ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.