اخبار و جشنواره ها

پایان دادن به داد و فریاد کودکان

داد و فریاد کودکان و درخواست همراه با جیغ یکی از روش‌های رفتاری کودکان برای رسیدن به خواسته‌هایشان است. کودکان به دلایل مختلفی فریاد می‌زنند.

یکی به دلیل جلب توجه و دیگری برای کنترل والدین خود. وقتی کودک به طور مداوم از این استراتژی برای رسیدن به خواسته‌هایش استفاده می‌کند، می‌بایست مورد تغییر و اصلاح رفتار قرار گیرد. اوضاع می‌تواند بدون مداخله راهبردی والدین بدتر شود. بنابراین، از همین الآن گام‌های زیر را برای اینکه فریاد زدن تبدیل به یک عادت بد در کودکان نشود، بردارید.

6 راه برای پایان دادن به داد و فریاد کودکان

پایان دادن به داد و فریاد کودکان

۱. قانون خانگی برای فریاد زدن بگذارید

به طور مثال قانونی وضع کنید که در آن می‌گوید: «با آرامش خواسته‌ات را به من بگو تا با آرامش، آن را برایت فراهم کنم». این قانون به کودکان کمک می‌کند تا بفهمند که آنها با داد زدن نمی‌توانند تأثیر مطلوبی را در شما ایجاد کنند. بنابراین هر بار که کودک فریاد زد، خواسته او را اجابت نکنید و درعوض، او را یاد قانون بیندازید و به او بگویید: «حالا چطور می‌توانی خواسته‌ات را مطرح کنی؟»

۲. هشدار دهید

بعضی اوقات داد زدن تبدیل به عادت نامناسبی برای کودک می‌شود. یک علامت هشداردهنده فراهم کرده و با آن به کودک یادآوری کنید که نباید داد بزند؛ مثلاً با یک بشکن به او یادآور شوید که نباید داد بزند یا با گفتن «داد زدن نه» یا «یادت باشد ما در خانه‌مان داد نمی‌زنیم». این کار می‌تواند به کودکان کمک کند که از کارهایی که منجر به داد زدن می‌شود، بپرهیزند.

۳. آرام باشید و درخواست‌های همراه با فریاد را اجابت نکنید

به صدای داد و فریاد کودکان گوش دهید. مثل صدای ناخن کشیدن روی تابلو سیاه آزاردهنده است اما در همین موقع هم خونسرد باشید. نفس عمیقی بکشید. اتاق را ترک کنید یا موسیقی بگذارید. این کارها باعث آرام‌تر شدنتان می‌شود. چیزی را که او در آن لحظه می‌خواهد، به او ندهید و وقتی فریادهایش تمام شد و آرام‌تر شد، به او بگویید: «حالا خواسته‌ات را به من بگو. آهان! پس تو یک شیرینی اضافه‌تر می‌خواهی.» او با این روش یاد می‌گیرد که فریاد زدن اثربخش نیست.

۴. نادیده گرفتن فریادها

اگر کودکتان برای جلب توجه شما داد و فریاد راه بیندازد، به فریادهایش پاسخ ندهید. کودکان حتی با توجه منفی شما رفتارشان قوت می‌گیرد و ادامه می‌یابد.

وقتی می‌گوییم بی‌توجه باشید و رفتارش را نادیده بگیرید، یعنی با چهره‌ای بدون خشم، اخم و عصبانیت مشغول کار دیگری شوید. احتمال دارد وقتی که شما به او پاسخی ندهید، فریادهایش را بیشتر کند. آن‌قدر نادیده گرفتن را ادامه دهید تا رفتارش متوقف شود. با این حرکت، کودک می‌فهمد که این راه درست نیست. تنها در صورتی می‌توانید دست از نادیده گرفتن بردارید که متوجه شوید او در حال آسیب زدن به خود است. در این صورت او را با آرامش بغل گرفته و مانع آسیب رساندن او به خودش شوید. بعد که آرام‌تر شد، از او بخواهید خواسته‌اش را بگوید و اگر با آرامش خواسته‌اش را مطرح کرد، با او وارد معامله تازه‌تری شوید.

۵. وقتی رفتار فریاد کشیدن به پایان رسید، توجه مثبت نشان دهید

به محض اینکه داد و فریاد کودکان متوقف شد، به کودکتان توجه مثبت بدهید. کودکتان را با گفتن این جمله تحسین کنید: «من وقتی تو آرام مشغول بازی هستی، خیلی دوستت دارم، مثل الآن». توجه مثبت به رفتار خوب نشان دهید و کودک را هم تشویق کنید که به دنبال توجه مثبت باشد.

۶. پیشگیری از زیاد فریاد زدن در آینده

به کودکتان مهارت‌های کنترل ناکامی، ناامیدی و ناراحتی بدون نیاز به فریاد کشیدن را آموزش دهید. برای اینکه  او را از فریاد زدن در آینده محفوظ بدارید، با او درباره احساساتش حرف بزنید و به او یاد دهید که چگونه با ابراز احساسات با ناراحتی‌ها مبارزه کند. مثلاً وقتی شما به او اجازه بیرون رفتن برای بازی نمی‌دهید، او شروع به فریاد کشیدن می‌کند. به او یاد دهید که چگونه احساسش را به جای داد زدن با کمله بیان کند. مثلاً بگوید: «اصلاً خوشم نیومد، من بازی کردن بیرون از خانه را دوست دارم و وقتی به من اجازه نمی‌دهید، ناراحت می‌شوم». به کودکتان مهارت‌های حل مسأله بیاموزید. اگر کودکتان ناراحت است چون هوا بارانی است و نمی‌تواند برای بازی بیرون برود، از او بخواهید فعالیت‌هایی برای داخل خانه ترتیب دهد. به این شیوه حل مسأله را به او می‌آموزید.

به طور کلی فریاد زدن راه حل مناسب برای رسیدن به خواسته‌ها نیست اما والدین به دلیل برخی شرایط و پایین بودن ظرفیت‌های روانی‌شان تن به فریادهای کودک داده و او یاد می‌گیرد بدین طریق به خواسته‌هایش برسد. بنابراین به کار بردن راهکارهای صحیح توسط والدین برای رسیدن به رفتارهای نرمال در کودکان ضروری است. به‌خصوص وضع قوانین در خانه و نادیده گرفتن رفتار ناهنجار نقش اساسی در بهبود رفتار کودک دارد. بنابراین والدین نباید نقش تشویق را در اصلاح رفتار کودکشان نادیده بگیرند و می‌بایست صبور باشند.

مقالات مرتبط
ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.