اخبار و جشنواره ها

مشکلات و توصیه‌هایی برای خواب کودکان

در زمینه خواب کودکان باید بگوییم که آنها دارای مقدار زیادی انرژی هستند. آنها می‌توانند برای ساعت‌ها بازی کنند و نمی‌خواهند هیچ واقعه‌ای که در اطراف آنان می‌گذرد را از دست بدهند. در واقع اگر مداخله والدین نباشد، اغلب بچه‌ها علاوه بر گذشتن از خواب روزانه، زمان خواب شب را تا آنجا که می‌توانند به تعویق می‌اندازند. به هر صورت وجود استراحت و خواب کافی الزامی است. همان گونه که غذا برای انرژی و رشد لازم است، خواب به بدن کمک می‌کند که استراحت کرده و نیروی لازم را مجدداً کسب کند. کودکانی که استراحت روزانه ندارند، اغلب بسیار خسته شده و با خواب شب نیز مشکل پیدا می‌کنند. والدین و مراقبان نیز نیاز به استراحت و آرامش دارند. پس از یک استراحت متعاقب خواب روزانه یا شبانه، آنها برای ارتباط با کودکان بسیار آماده‌تر هستند.

مشکلات و توصیه‌هایی برای خواب کودکان

مشکلات خواب کودکان

بدخوابی یا بی‌خوابی: شایع‌ترین نوع اختلال در خواب بدخوابی یا بی‌خوابی است. در کودکان معمولاً بی‌خوابی اوایل شب اتفاق می‌افتد و به اصطلاح بی‌خوابی شبانه است. به علت همین بی‌خوابی اغلب کودک صبح‌ها به سختی از خوابی بیدار می‌شود و چنانچه او را برای رفتن به دبستان به زور بیدار کنید، با بهانه‌گیری و کج‌رفتاری از رفتن به مدرسه امتناع می‌کند. بی‌خوابی صبحگاهی تقریباً در کودکان نادر است. بعضی از کودکان اصرار دارند که حتماً نزد والدین خود بخوابند و در تنهایی به بی‌خوابی دچار می‌شوند. این بی‌خوابی‌ها ممکن است به علت ترس باشد. برای پیشگیری از بی‌خوابی کودکان بهتر است برنامه ثابت و مشخصی برای خواب کودکان خود تنظیم کنید.

کابوس: اختلال در خواب ممکن است به صورت کابوس ظاهر شود. در این حالت کودک به علت دیدن خواب‌های ترسناک با جهش یا حرکتی از خواب بیدار می‌شود و اغلب بخشی از رویایی که موجب ترس شده یا تمامی آن را به یاد دارد. این حالت یکی دو دقیقه بیشتر طول نمی‌کشد و پس از بیدار شدن ترس و آثار آن در کودک برای مدتی باقی می‌ماند. با وجود توصیه و اطمینان والدین ممکن است کودک یکی دو ساعت به خواب نرود. در کابوس کودکان نسبت به اوضاع و احوال کاملاً هوشیارند و اطرافیان و اشیای خود را می‌شناسند. والدین با آرام ماندن می‌توانند کمک کنند. کودک خود را محکم بغل کنید و با لحنی تسکین‌دهنده و آرام با او صحبت کنید. او را آرام کنید. اقدامات آرام و مداوم در مورد کابوس کمک می‌کند تا کودک شما احساس امنیت کند.

وحشت شبانه: یک کودک از هر چهار کودک در سنین بین ۳ تا ۸ سالگی وحشت شبانه را تجربه می‌کند. وحشت شبانه معمولاً یک ساعت پس از به خواب رفتن کودک اتفاق می‌افتد. بچه ناگهان از حالت خواب عمیق با هراس بیدار می‌شود. ممکن است جیغ بکشد، در تختخواب بنشیند، تند تند نفس بکشد یا با چشمانی باز به یک نقطه خیره شود. ممکن است کودک دست‌هایش را برای دفاع از حملات یک مهاجم نامرئی به طرف جلو تکان دهد. کودک اغلب گیج و فاقد تشخیص و پریشان به نظر می‌آید. هر سری حوادث ممکن است بین ۵ تا ۳۰ دقیقه طول بکشد. کودکی که وحشت شبانه را تجربه می‌کند، از فکر یا رؤیای ترسناکش آگاه نیست و معمولاً می‌تواند بلافاصله به تختخواب برود. صبح کودک اصلاً به یاد نمی‌آورد که شب بیدار شده است. ضمناً چنانچه از وقایع شب گذشته چیزی هم به خاطر داشته باشد، قادر به بیان و توصیف آن نیست. وحشت‌های شبانه ممکن است سال‌های زیادی باقی بماند. اغلب با گذشت زمان از بین می‌رود و نشان‌دهنده هیچ گونه مشکل عاطفی قابل توجهی نیست. شیوع وحشت شبانه به مراتب کمتر از کابوس است.

توصیه‌هایی به والدین در زمینه خواب کودکان

۱- وجود برنامه روزانه در زندگی کودک بسیار مهم است. دانستن چیزی که قرار است اتفاق بیفتد، به آنها احساس آرامش می‌دهد. وجود برنامه روزانه در زندگی کودک به آنها کمک می‌کند قابلیت کنترل بر خود را افزایش دهند و همین طور عدم وابستگی، مسؤولیت‌پذیری، تصمیم‌گیری و قابلیت حل مسائل را بیشتر می‌کند. وجود برنامه روزانه در خواب روزانه و شبانه کودکان مسأله مثبتی برای کودکان و والدین است و این برنامه روزانه به حل مسائل و مشکلات مربوط به خواب نیز کمک می‌کند.

۲- به کودک زمانی برای گذار و انتقال بدهید. به او بگویید: «ظرف مدت ده دقیقه باید برای خوابیدن روزانه آماده شوی» یا «پس از اینکه من برایت داستان خواندم، زمان خوابیدن است.»

۳- قوانینی در ارتباط با تعداد داستان‌های خوانده شده، نوشیدن آب، بیرون آمدن از تختخواب و موارد دیگر بگذارید.

۴- یک برنامه آرامش‌بخش را طرح‌ریزی کنید. یک داستان بخوانید، چراغ‌ها را خاموش کنید، موزیک ملایمی را پخش کرده یا برای او صحبت کنید. تماشای تلویزیون، فیلم یا بازی‌های پرهیجان برای زمان پیش از خواب مناسب نیستند.

۵- به کودکان اجازه دهید که امنیت داشته باشند. استفاده از اسباب بازی‌های نرم، چراغ خواب و باز بودن در اتاق خواب می‌تواند این حس را به آنان القا کند.

۶- با آنان در ارتباط با ترس‌ها و تشویش‌هایشان صحبت کنید.

۷- از فعالیت هایی که در تضاد با خواب و استراحت هستند، اجتناب کنید. در خانه فضای آرامی را ایجاد کنید و از دیگر اعضا بخواهید آرام باشند. این امر کودک را نسبت به خوابیدن تشویق می‌کند. به خاطر داشته باشید آنها دوست ندارند هیچ اتفاق هیجان‌انگیزی را از دست بدهند.

۸- یک برنامه منظم برای یک خواب حداقل ده تا دوازده ساعته تنظیم کنید. اگر کودک صبح بسیار زود بیدار شود، شب هم زودتر به خواب خواهد رفت. از طرف دیگر اگر کودک بدخلق یا خواب‌آلوده باشد، زمان خوابیدن خود را نیز به تعویق خواهد انداخت.

۹- در حین رشد کودکان الگوی خواب آنها نیز می‌تواند تغییر کند. شرایط دیگری نیز می‌تواند باعث قطع عادات آنان شود. همانند یک تختخواب جدید، اتاق یا دکوراسیون جدید، نقل مکان به یک خانه جدید، اختلال در ارتباطات خانوادگی (بچه جدید، طلاق و سوگ)، غیبت یک عضو خانواده یا تغییر در برنامه زندگی.

۱۰- کودکان اغلب پس از بیدار شدن از خواب، والدین و مراقبان خود را صدا می‌زنند. در این حالت به کودک زمانی دهید تا شاید دوباره به خواب رود. اگر فراخوانی یا گریه ادامه پیدا کرد، پیش او بروید. به او بگویید که همه چیز مرتب است و برگردید. خوابیدن پیش کودک، بحث کردن با او یا بردن کودک به تختخواب والدین، همانند پاداش دادن به کودکان است و باعث بروز عاداتی می‌شود که از بین بردن آنها به سادگی میسر نیست.

مقالات مرتبط
ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.