اخبار و جشنواره ها

ایجاد خانه ای برای کودکان تک والد

دلایل اصلی به وجود آمدن خانواده های تک والدینی در گذشته مرگ یکی از والدین براثر بیماری، جنگ، مرگ مادران و تصادفات بوده است. اما در سال های اخیر آمار مرگ‌ و میرهای ناشی از دلایل فوق کاهش پیدا کرده است اما شاخص‌های فرهنگی و اقتصادی به عنوان دلایل اصلی به وجود آمدن خانواده های تک والدینی افزایش یافته است. در این میان طلاق، جدایی و ترک خانواده امروزه دلایل اصلی در جهان برای خانواده های تک نفره هستند. حدود سه چهارم از یک میلیون کودک شاهد طلاق پدر و مادر خود در هر سال هستند. سه چهارم از آنها عمدتا با مادرشان زندگی می کنند و پدران متاسفانه ملاقات کننده نامیده می شوند. طبق آخرین آمار مرکز سرشماری آمریکا، 63 درصد کودکان با هر دو والدین خود زندگی می کنند و 23 درصد کودکان در خانواده های تک والدینی رشد پیدا می کنند. در طی سال های 1980 تا 2016 درصد کودکانی که با مادرهای خود به‌تنهایی زندگی می کنند سه برابر شده است و این در حالی است ‌که تعداد افراد خانواده ها به صورت میانگین از 3.3 نفر در هر خانواده به 2.5 نفر رسیده است. برای پدران یا مادران مطلقه که می خواهند به کودک خود عشق بورزند این تنها به ملاقات محدود نمی شود. شما می خواهید یک خانه دومی برای کودک خود مهیا کنید برای زمان هایی که کودک با شما است. تعدیل نیازهای خود با نیازهای کودک، چالش برانگیز است، به خصوص اگر دست تان تنگ باشد. تنظیم کردن ریتم انتظارات و کارهای زندگی روزمره دشوار است، وقتی که هر روز آن را انجام نمی دهید. در ادامه دلایلی که چرا باید فضایی برای کودک خود فراهم کنید، آورده شده است.

ایجاد خانه ای برای کودکان تک والد

از فرزندان شما خواسته می شود به رغم زندگی در دو خانه متفاوت، به خوبی رفتار کنند. برای مدیریت این موضوع، کودک باید در هر دو خانه احساس خوشحالی و آرامش داشته باشد. در حالت ایده آل این به معنای داشتن یک اتاق برای خودش است که وسایلش را در آنجا بگذارد و اطمینان داشته باشد که وقتی بر می گردد وسایلش در همان جا قرار دارد. حداقل این به معنای داشتن یک فضای دائمی در حمام برای مسواک و شانه ها و یک کشو برای لباس آنها است. این بدان معناست که یک مکان مخصوص برای کتاب ها و اسباب بازی ها یا لوازم و وسایل مدرسه خود داشته باشد. اگر شما نمی توانید برای آنها یک اتاق فراهم کنید، خلاق باشید. وقتی یک فضای خاص به بچه ها اختصاص می دهید، بچه ها احساس می کنند که به آنجا تعلق دارد.
این به کودکان اطمینان و قوت قلب می دهد. آنها اغلب مشکلات بزرگی را با این ایده که شما یک خانه جداگانه دارید، خواهند داشت. به جز موارد سوء استفاده، آنها می خواهند پدر و مادرشان دوباره به یکدیگر بازگردند. آنها نگران هستند ملاقات های شما به پایان برسد. مشخص کردن هر فضایی که شما می توانید به آنها اختصاص دهید، به آنها می گویید که بله شما از هم جدا زندگی می کنید، اما آنها جایی در زندگی شما خواهند داشت. آماده سازی فضایی برای آنها این پیغام را به آنها می دهد که شما به والد بودن خود متعهد هستید و از آنها با روی باز استقبال خواهید کرد.
بچه ها را از وسط بودن دور می کند. با همسر سابق خود روی مسائل مالی کار کنید، بنابراین بچه ها یک فضای مساوی در هر خانه دارند. چرا؟ از آنجا که اگر یکی از والدین بتواند اتاقی برای خود کودک آماده کند و والد دیگر برای او فقط یک گوشه از اتاق نشیمن را آماده کند، این اختلافات بچه ها را در یک نقطه سخت قرار خواهد داد. آنها ممکن است احساس ناراحتی و تاسف داشته باشند نسبت به والدی که فضای کمتری دارد و یا احساس گناه کنند از اینکه خانه بزرگ تر را ترجیح می دهند. آنها ممکن است از یک یا هر دو والد عصبانی باشند. بعضی از بچه ها والدینی را که خانه ای بزرگ تر دارد را به خاطر “خودخواهی” و مراقبت نکردن از والد دیگر سرزنش می کنند. برخی از بچه ها والدی که شرایط کمتری دارد را سرزنش می کنند، به دلیل اینکه تلاش نمی کند تا شرایط یکسانی ایجاد کند. بودجه را بجای روابط گسترش دهید. بچه ها در هر دو مکان راحت تر می شوند.
برای شما حریم خصوصی ایجاد می کند. هنگامی که آنها اتاق خود را دارند، شما می توانید تلویزیون تماشا کنید، فعالیت های خود را انجام دهید و یا زمانی که بچه ها به خواب رفته اند دوستان خود را دعوت کنید. مکالمه بزرگسالان (چه پای تلفن و چه در حضور دوستان) بین بزرگسالان باقی می ماند.
بچه ها نیز نیاز به حریم خصوصی دارند. زمانی که آنها سه یا چهار ساله هستند، در هنگام لباس پوشیدن حجب و حیا پیدا می کنند. کودکان بزرگ تر باید بتوانند در آرامش تکالیف خود را انجام دهند و از دیگر برادر یا خواهر های خود دور باشند و جایی را برای تنظیم هیجانات خود داشته باشند. نوجوانانی که در مرحله رشد طبیعی برای مستقل شدن هستند، نیاز به فضای خاصی دارند تا فقط به آرامش برسند. بله، مردم باید بتوانند در فضاهای شلوغ کار خود را انجام دهند. اما اگر بتوانید آن را مدیریت کنید، فقط داشتن فضای بیشتر، تنش های طبیعی زندگی با هم را کاهش می دهد.
به خانواده های مختلط کمک می کند. انتظار ندارید که بچه های شریک جدید و بچه های تان یکدیگر را دوست داشته باشند، فقط به این دلیل که شریک جدید خود را دوست دارید. این واقع بینانه تر است که انتظار داشته باشیم که برای مدت زمان طولانی سخت باشد. بهتر است که فضای بچه های خود و شریک تان از یکدیگر جدا باشد. سپس آنها می توانند به تدریج متوجه روابط خود با یکدیگر بشوند.

محققان دریافتند كه قصور در انجام وظایف والدین نظیر مشاركت و رسیدگی ضعیف به امور كودكان در خانواده های تک والدی، این نتایج را در بر دارد:

۵۰ درصد احتمال مردودی در مدرسه (كه این میزان با كنترل والدین بر امور تحصیلی فرزندان بین ۶-۳ درصد است).

۲۰ درصد احتمال بارداری و داشتن فرزند در سنین ۱۳ تا ۱۸ سالگی (كه این میزان با كنترل والدین بین ۵-۴ درصد است).

۱۰۰ درصد احتمال اخراج از مدرسه یا محل كار (كه این میزان با كنترل بین ۳-۰ درصد است).

تحقیقات بسیار زیاد سال های اخیر در مورد خانواده های تک والدی (به ویژه مادران مجرد و خانواده های طلاق) نشان می دهد كه اثرات این پدیده می تواند بسیار پایدار باشد. پس از تعدیل سایر عوامل و متغیرها مشخص گردید بچه هایی كه تنها با یک والد زندگی می كنند، نسبت به بچه هایی كه با دو والد زندگی می كنند، دو برابر بیشتر مبتلا به بیماری های روحی و روانی هستند.

آنها همچنین در مورد احتمال خودكشی و بیماری های مربوط به مشروبات الكلی دو برابر بیشتر در معرض خطر هستند. خطر ابتلا به استفاده از مواد مخدر در بین دختران خانواده های تك والد، سه برابر پسران در این خانواده ها است.

پسران در خانواده های تک والدی نسبت به دختران بیشتر در معرض مشكلات روحی- روانی و مسایل مربوط به مواد مخدر هستند، همچنین به دلایل مختلف، مرگ و میر در ایشان بیشتر است.

كودكانی كه فقط با مادرشان زندگی می كنند و با فقر و غیبت پدر مواجه هستند، بیش از بچه هایی كه پدر و مادر در كنارشان هستند، افت تحصیلی دارند و از مدرسه اخراج می شوند، دست به بزهكاری كودكانه می زنند، مواد مخدر مصرف می كنند و مرتكب جرایم بزرگسالان می شوند.

مقالات مرتبط
ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.