باور به اینکه دیگران نیازهای عاطفی شما (محبت، همدلی، حمایت) را برآورده نخواهند کرد.

سردی عاطفی والدین در کودکی، عدم حضور والد حمایتگر یا نادیده گرفته شدن احساسات کودک.

شناسایی دقیق نیازهای عاطفی خود و بیان شفاف آن‌ها به افراد امن زندگی. تمرین برای دریافت محبت بدون احساس شرم یا گناه.

احساس اینکه افراد مهم زندگی‌تان به زودی شما را ترک می‌کنند، می‌میرند یا به دنبال فرد بهتری می‌روند.

طلاق والدین، مرگ یکی از عزیزان در کودکی، یا رفتار غیرقابل پیش‌بینی و بی‌ثبات مراقبان اصلی.

چالش با افکار فاجعه‌ساز هنگام دور شدن موقت عزیزان. ایجاد استقلال عاطفی و توقف رفتارهای چسبنده در روابط.

انتظار اینکه دیگران به شما ضربه می‌زنند، سوءاستفاده می‌کنند، دروغ می‌گویند یا شما را فریب می‌دهند.

تجربه سوءاستفاده فیزیکی، عاطفی یا جنسی در کودکی، و یا خیانت و دروغ از سوی افراد نزدیک.

یادگیری اعتماد تدریجی به افراد، بررسی شواهد واقعی قبل از قضاوت و عدم تعمیم تجارب تلخ گذشته به همه انسان‌ها.

احساس اینکه درونی‌ترین بخش وجود شما ناقص، بد، حقیر یا بی‌ارزش است و اگر دیگران خود واقعی شما را بشناسند، شما را طرد می‌کنند.

انتقادهای مداوم، تنبیه، تحقیر یا طرد شدن توسط اعضای خانواده و مقایسه شدن با دیگران.

شناسایی ویژگی‌های مثبت خود، توقف صدای منتقد درون و تمرین شفقت‌ورزی نسبت به خود.

احساس اینکه با بقیه آدم‌ها فرق دارید، به هیچ گروهی تعلق ندارید و از دنیای بیرون منزوی هستید.

تفاوت‌های ظاهری، فرهنگی یا طبقاتی خانواده با محیط اطراف، یا تجربه قلدری و طرد شدن توسط همسالان.

جستجوی گروه‌ها و افرادی با علایق مشترک، تمرکز بر شباهت‌ها با دیگران به جای تفاوت‌ها و شرکت در فعالیت‌های اجتماعی.

احساس ناتوانی در انجام مسئولیت‌های روزمره بدون کمک قابل توجه دیگران.

والدین بیش از حد حمایتگر که اجازه تجربه و اشتباه کردن را به کودک نداده‌اند.

پذیرش مسئولیت‌های کوچک و انجام آن‌ها به تنهایی، تحمل اضطرابِ اشتباه کردن.

ترس مبالغه‌آمیز از اینکه هر لحظه ممکن است فاجعه‌ای (پزشکی، مالی، تصادف) رخ دهد.

انتقال اضطراب از والدین ترسو به کودک، یا تجربه یک رویداد آسیب‌زای ناگهانی در دوران رشد.

ارزیابی منطقی و آماری خطرات، مواجهه تدریجی با موقعیت‌های اضطراب‌آور و پرهیز از اطمینان‌جویی مداوم.

درگیری عاطفی بیش از حد با یکی از والدین یا افراد مهم زندگی، به طوری که فرد هویت مستقل خود را از دست می‌دهد.

والدین کنترل‌گر یا نیازمندی که مرزهای سالمی با کودک نداشته‌اند و استقلال او را تهدید می‌دانستند.

تعیین مرزهای سالم در روابط، کشف علایق شخصی و توسعه هویتی مجزا از خانواده یا شریک عاطفی.

باور به اینکه در نهایت شکست خواهید خورد یا در مقایسه با همسالان خود عملکرد ضعیف‌تری دارید.

تحقیر شدن بابت دستاوردها در کودکی، یا مقایسه مداوم با خواهر و برادرها یا همسالان موفق‌تر.

بازتعریف مفهوم موفقیت، تمرکز بر تلاش به جای نتیجه و یادآوری دستاوردهای گذشته.

باور به اینکه شما برتر از دیگران هستید و قوانین عادی جامعه نباید برای شما اعمال شود.

والدین بسیار آسان‌گیر که هیچ محدودیتی برای کودک تعیین نکرده‌اند، یا جبران احساس حقارت پنهان.

تمرین همدلی با دیگران، رعایت نوبت و قوانین اجتماعی، و توجه به نیازها و حقوق اطرافیان.

ناتوانی در تحمل ناکامی برای رسیدن به اهداف شخصی، و دشواری در کنترل هیجانات و تکانه‌ها.

عدم آموزش انضباط در کودکی، نبود الگوهای مناسب برای تحمل سختی‌ها و رسیدن به هدف.

تقسیم اهداف بزرگ به قدم‌های کوچک، استفاده از سیستم پاداش و تنبیه شخصی و تمرین ذهن‌آگاهی برای کنترل تکانه‌ها.

احساس اجبار برای تسلیم شدن به خواست دیگران جهت جلوگیری از خشم یا طرد آن‌ها.

والدین مستبد و کنترل‌گر که مخالفت کودک را با تنبیه یا قطع محبت پاسخ می‌دادند.

تمرین مهارت جرات‌مندی (نه گفتن)، ابراز نظر شخصی در مسائل کوچک و به رسمیت شناختن خشم‌های سرکوب شده.

فدا کردن داوطلبانه نیازهای خود برای کمک به دیگران، به منظور جلوگیری از احساس گناه.

والدینی که همیشه ضعیف، بیمار یا افسرده بوده‌اند و کودک مجبور بوده نقش مراقب را برای آن‌ها ایفا کند.

توجه به نیازهای خود به عنوان یک اولویت، یادگیری این موضوع که کمک به خود خودخواهی نیست.

تأکید مبالغه‌آمیز بر کسب تایید، توجه و تحسین دیگران به جای ایجاد یک احساس ارزشمندی درونی.

دریافت محبت مشروط از سوی والدین (فقط زمانی که کودک کار برجسته‌ای انجام می‌داد).

یافتن ارزش‌های درونی مستقل از نظر دیگران، تمرین انجام کارها برای دلخوشی خود نه برای تحسین شدن.

تمرکز مداوم بر جنبه‌های منفی زندگی (درد، مرگ، از دست دادن، خیانت) و نادیده گرفتن جنبه‌های مثبت.

الگوبرداری از والدین بدبین، یا تجربه رویدادهای تلخ که باعث شده کودک دنیا را جای ناامنی بداند.

تمرین شکرگزاری روزانه، به چالش کشیدن پیش‌بینی‌های منفی و یادداشت کردن اتفاقات مثبت.

سرکوب افراطی احساسات و ارتباطات خودآیند (مانند خشم، شادی یا گریه) برای جلوگیری از شرمندگی یا از دست دادن کنترل.

خانواده‌هایی که ابراز احساسات در آن‌ها نشانه ضعف تلقی می‌شد یا مجازات در پی داشت.

تمرین ابراز احساسات در محیط‌های امن، نوشتن روزانه احساسات و انجام فعالیت‌های هنری یا هیجانی.

تلاش بی‌وقفه برای رسیدن به استانداردهای بلندپروازانه که معمولاً به فرسودگی، استرس و انتقاد از خود منجر می‌شود.

والدین کمال‌گرا که عشقشان منوط به پیشرفت عالی و بی‌نقص بودن کودک بود.

کاهش استانداردها به میزان ۲۰٪، تمرکز بر لذت بردن از مسیر به جای نتیجه، و توقف مقایسه خود با بهترین‌ها.

باور به اینکه افراد باید به خاطر اشتباهاتشان به شدت مجازات شوند؛ هم خودتان و هم دیگران.

والدین تنبیه‌گر، خشن و بی‌گذشت که در قبال خطاهای کودک انعطاف‌پذیری نشان نمی‌دادند.

پرورش بخشش نسبت به خود و دیگران، درک اینکه اشتباه کردن بخشی از ذات انسان است و یادگیری از خطاها به جای خودسرزنشی.