یعنی باورهایی که با واقعیت همخوانی ندارند، اما فرد به شدت به آن‌ها اعتقاد دارد و با وجود شواهد مخالف، نظرش را تغییر نمی‌دهد. مثل این که کسی فکر کند همه علیه او توطئه می‌کنند یا او قدرتی ویژه دارد.

یعنی مشکل در نظم‌دادن به افکار و ترتیب منطقی آن‌ها. فرد نمی‌تواند افکارش را منظم بیان کند و حرف‌هایش برای دیگران پراکنده و بی‌ربط به نظر می‌رسد.

یعنی حس‌کردن چیزهایی که وجود خارجی ندارند. مثل شنیدن صداهایی که دیگران نمی‌شنوند، دیدن چیزهایی که فقط خود فرد می‌بیند، یا حس‌کردن لمس‌هایی که واقعی نیستند.

یعنی بی‌قراری و فعالیت زیاد، واکنش‌های شدید به محرک‌ها، زود عصبانی‌شدن یا نوسان‌های شدید خلقی. فرد نمی‌تواند آرام بنشیند و مدام در حال حرکت است.

یعنی باور اغراق‌آمیز درباره خود و توانایی‌ها. مثل این که فرد فکر کند توانایی‌های فوق‌العاده، ثروت فراوان، دانش بی‌نظیر یا قدرت ویژه‌ای دارد که با واقعیت همخوانی ندارد.

یعنی فکرهای غیرواقعی درباره این که دیگران قصد آزار، توطئه یا بدخواهی نسبت به فرد دارند. فرد به دیگران بی‌اعتماد می‌شود و در همه‌جا دنبال نقشه علیه خودش می‌گردد.

یعنی خشم و کینه‌ای که به صورت کلامی یا رفتاری بروز می‌کند. مثل طعنه‌زدن، توهین، بی‌احترامی، پرخاشگری یا رفتارهای منفعل-پرخاشگرانه.

یعنی کم‌شدن بیان احساسات. فرد حالت چهره‌اش ثابت می‌ماند، کمتر لبخند می‌زند یا ناراحتی نشان می‌دهد و دیگران او را سرد و بی‌احساس می‌بینند.

یعنی نداشتن علاقه و دلبستگی عاطفی به رویدادها و اتفاقات زندگی. فرد نسبت به چیزهایی که قبلاً برایش مهم بود بی‌تفاوت می‌شود و هیچ چیز او را هیجان‌زده نمی‌کند.

یعنی نداشتن صمیمیت و گرمی در رابطه با دیگران. فرد در صحبت با دیگران خشک، بی‌روح و فاقد همدلی به نظر می‌رسد و ارتباطش عمیق نمی‌شود.

یعنی نداشتن علاقه و انگیزه برای ارتباط با دیگران. فرد ترجیح می‌دهد تنها بماند، در جمع‌ها شرکت نمی‌کند و خودش هم اقدامی برای برقراری ارتباط انجام نمی‌دهد.

یعنی سختی در درک مفاهیم انتزاعی و غیرملموس. فرد همه چیز را تحت‌اللفظی و عینی می‌فهمد، در درک ضرب‌المثل‌ها و استعاره‌ها مشکل دارد و نمی‌تواند درباره مفاهیم غیرملموس فکر کند.

یعنی کم‌شدن تمایل به شروع صحبت و روانی کلام. فرد پاسخ‌های کوتاه می‌دهد، خودش شروع به صحبت نمی‌کند و برای ادامه مکالمه نیاز به تشویق و راهنمایی دیگران دارد.

یعنی تکراری‌شدن فکرها و نداشتن تنوع و خلاقیت. فرد مدام یک حرف را تکرار می‌کند، ایده جدیدی به ذهنش نمی‌رسد و نمی‌تواند از زوایای مختلف به موضوع نگاه کند.

یعنی شکایت‌های جسمی یا نگرانی درباره بیماری و عملکرد بدن. فرد مدام نگران است که مشکلی در بدنش وجود دارد یا ممکن است بیمار شود.

یعنی احساس تنش، نگرانی، ترس یا بی‌قراری که با نشانه‌های جسمی مثل تپش قلب، تعرق، لرزش یا مشکل در خواب همراه است.

یعنی احساس پشیمانی یا سرزنش خود درباره کارهای گذشته. فرد مدام خودش را برای کارهای واقعی یا خیالی سرزنش می‌کند و احساس می‌کند باید تنبیه شود.

یعنی نشانه‌های جسمی و حرکتی تنش مثل لرزش، تعرق، بی‌قراری حرکتی، سفت‌شدن عضلات یا ناتوانی در آرام ماندن.

یعنی حرکت‌ها یا حالت‌های غیرعادی، اغراق‌آمیز یا عجیب که به نظر می‌رسد هدف خاصی ندارند. فرد ممکن است مدام یک حرکت خاص را تکرار کند یا در وضعیت غیرعادی بایستد.

یعنی احساس غم، ناامیدی، بی‌حالی و بدبینی که با کاهش علاقه و لذت همراه است. فرد دیگر از کارهایی که قبلاً لذت می‌برد خوشش نمی‌آید و احساس پوچی می‌کند.

یعنی کندشدن حرکات و صحبت‌کردن. فرد دیرتر شروع به حرکت می‌کند، کندتر صحبت می‌کند و انجام کارهای روزمره برایش زمان بیشتری می‌برد.

یعنی مقاومت در برابر خواسته‌های دیگران. فرد از همکاری با اطرافیان، کارکنان درمانی یا خانواده امتناع می‌کند و در برابر درخواست‌های آن‌ها مقاومت نشان می‌دهد.

یعنی فکرهای عجیب، خیال‌پردازانه یا غیرمعمولی که محتوای آن‌ها از ایده‌های مبهم تا ایده‌های کاملاً غیرمنطقی متغیر است.

یعنی گیج‌شدن درباره زمان، مکان یا افرادی که فرد با آن‌ها در ارتباط است. فرد ممکن است نداند چه روزی است، کجاست یا اطرافیانش چه کسانی هستند.

یعنی ناتوانی در حفظ تمرکز و توجه. فرد به‌راحتی حواسش پرت می‌شود، نمی‌تواند روی یک موضوع تمرکز کند و در انجام کارهای روزمره دچار مشکل می‌شود.

یعنی نداشتن آگاهی از وضعیت خود. فرد نمی‌داند بیمار است، نیاز به درمان را قبول نمی‌کند و نمی‌تواند درست تصمیم بگیرد.

یعنی مشکل در شروع، ادامه و تکمیل کارهای هدفمند. فرد انگیزه‌ای برای شروع کارها ندارد و حتی اگر شروع کند، نمی‌تواند آن را تمام کند.

یعنی ناتوانی در کنترل رفتارهای ناگهانی. فرد بدون فکر کردن به نتیجه، کارهایی انجام می‌دهد که ممکن است به خودش یا دیگران آسیب بزند.

یعنی غرق‌شدن در فکرها و احساسات درونی به قیمت کم‌توجهی به دنیای بیرون. فرد آنقدر در ذهن خودش مشغول است که متوجه اطرافش نمی‌شود.

یعنی دوری‌کردن از جمع به دلیل ترس، بی‌اعتمادی یا خصومت. فرد از موقعیت‌های اجتماعی فرار می‌کند چون احساس ناامنی یا بدگمانی دارد.