اخبار و جشنواره ها

اثرات تنبیه بدنی

در گذشته تنبیه بدنی بسیار شایع بود. حتی امروزه، به این دلیل که هیچ قانونی وجود ندارد که مردم را از آن محافظت کند، هنوز در بسیاری از خانه ها و مدارس انجام می شود. اما محققان به این نتیجه رسیده اند که تنبیه بدنی و فیزیکی، چه خفیف باشد چه شدید، می تواند عواقبی ایجاد کند تا آخر عمر همراه با این افراد باشد. در سال 2002 یك تحقیق وسیع در مورد آثار و عوارض تنبیه به عمل آمد. خانم «الیزابت تامسون» از مركز ملی كودكان فقیر در دانشگاه كلمبیا، اطلاعات گردآوری شده طی 62 سال را مورد بررسی قرار داد و دریافت كه: هر قدر كودك بیشتر تنبیه شود احتمال بروز رفتار پرخاشگرانه در او بیشتر می شود. ضمناً چنین كودكی بیشتر رفتارهای نادرستی مثل دروغگویی، حقه بازی و آزار و اذیت دیگران را از خود نشان خواهد داد. كودكانی كه با تنبیه بزرگ شده اند كم تر درست و نادرست را از هم تشخیص می دهند، و در غیاب والدین خود بیشتر از سایر بچه ها رفتارهای نادرست و بی ادبانه انجام می دهند. در ادامه اثرات تنبیه بدنی آورده شده است.

اثرات تنبیه بدنی

آثار جسمانی

بسته به شدت تنبیه بدنی، بیشتر از کبودی، سوختگی و بریدگی است. نه تنها بلافاصله باعث درد می شود، بلکه باعث رنج و عذاب فرد نیز می شود. اثرات جسمانی تنبیه بدنی شامل لکنت زبان، اختلال خواب، و حتی می تواند به اختلالات روان تنی نیز منجر شود، و این زمانی اتفاق می افتد که فرد تحت تاثیر اندیشه های خود از درد قرار می گیرد. آثار جسمانی ممکن است به دلیل استرس زیادی که فرد احساس می کند، بدتر شود، و به سختی التیام یابد. در موارد جدی تر، فرد می تواند عوارض جانبی مانند استفراغ، تشنج، فلج و مرگ را تجربه کند.

اثرات روحی

 تنبیه فیزیکی ممکن است یک کنترل موقتی بر رفتار کودک باشد ولی در درازمدت بی تاثیر بوده و اثرات سوء دارد. مردم اغلب فکر می کنند که یک ضربه کوچک هرگز به کسی آسیب نمی رساند، شاید درد جسمانی و فیزیکی آنقدر شدیدی نداشته باشد، اما اثرات عاطفی آن گاهی اوقات ممکن است برای یک عمر باقی بماند. اثرات روحی تنبیه بدنی شامل: گریه بیش از حد، اضطراب، افسردگی، خشم و خصومت، عزت نفس پایین، تمایل به سرزنش خود، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و در موارد جدی تر، تفکرات خودکشی است. افرادی که تجربه تنبیه جسمانی را دارند، برای شان سخت است که شکست و خود ارزشمندی را بتوانند از هم جدا کنند، زیرا باور آنها این است در صورتی افراد ارزشمندی محسوب می شوند که بتوانند کارهای خود را به خوبی و بدون شکست انجام دهند. مطالعات نشان داده که تنبیه بدنی دختران را افسرده و مضطرب و پسران را لجباز و پرخاشگر می کند. مطالعه ای با بررسی 160 هزار و 927 کودک نشان می دهد تنبیه فیزیکی حتی در کمترین مقدار آن، اثرات مخربی بر روحیه کودک دارد و سبب افزایش رفتارهای ضد اجتماعی می شود.

اثرات اجتماعی

وقتی افراد تنبیه بدنی را تجربه می کنند، بر توانایی آنها در اعتماد به دیگران تاثیر می گذارد. این امر می تواند بر روابطی که آنها سعی در ساخت آن دارند، تاثیر بگذارد، چرا که آنها ترس از صمیمیت دارند و طول می کشد تا بتوانند به کسی نزدیک شوند و این باعث آسیب پذیری بودن آنها می شود. بسته به شدت تنبیه فیزیکی است، فرد ممکن است نخواهد از نظر جسمی به کسی نزدیک شود. از آنجا که اعتماد به نفس این افراد پایین است، اگر مراقب نباشند ممکن است سر از روابطی در بیاورند که مورد سوء استفاده فیزیکی و عاطفی قرار گرفته و ترک این رابطه برای شان دشوار باشد.

اثرات سلامتی

اثرات سلامتی ناشی از تنبیه بدنی به طور بالقوه شامل افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی، کبدی یا ریه، سرطان، فشار خون بالا، کلسترول بالا، چاقی، اختلالات خوردن و سوء مصرف مواد مخدر و الکل می باشد. افرادی که تنبیه بدنی را تجربه کرده اند ممکن است به دلیل استرس یا آسیب های ناشی از آن، با این مشکلات مواجه شوند. به عنوان مثال برای فرار از احساس ناامیدی و افسردگی به مواد مخدر و الکل روی بیاورند.

اثرات تحصیلی و شغلی

کودکانی که تنبیه بدنی را تجربه کرده اند ممکن است دچار مشکلاتی مانند مشکلات توجه و تمرکز (ADHD)، مهارت های شناختی و زبان کم تر، و فقدان انگیزه برای انجام کارها شوند. این افراد ممکن است نتوانند مدرسه را به پایان برسانند یا مجبور به ترک تحصیل یا تکرار چند باره یک مقطع شوند. با ورود به بزرگسالی ممکن است با انجام کارهای روزانه در محل کار مشکل داشته باشند یا دائماً کار خود را عوض کنند.

اثرات آن بر روی هوش

براساس تحقیقات روی ۸۰۶ کودک در سنین ۲ تا ۴ و ۷۰۴ کودک ۵ تا ۹ ساله نشان داده شده است کودکان ۲ تا ۴ ساله ای که یک بار تنبیه شده بودند از کودکانی که اصلاً تنبیه نشده بودند امتیاز هوشی پنج برابر پائین تری داشتند و کودکان بین ۵ تا ۹ سال که به همین گونه تنبیه خفیفی داشتند امتیاز هوشی ۸/۲ برابر کمتر از سایر کودکان تنبیه نشده داشتند. بنابراین هرچه والدین تنبیه بیشتری انجام دهند رشد و پرورش روان و مغزی کودک کندتر می شود و تنبیه به میزان بسیار اندک تأثیری منفی بر ضریب هوشی کودکان می گذارد. تنبیه برای کودکان استرس و نگرانی ایجاد می کند مخصوصا برای آن دسته از افرادی که سه بار در هفته یا بیشتر تنبیه می شوند، فشار روانی ناشی از استرس می تواند باعث نگرانی و وحشت زدگی همیشگی آن ها یا حتی دل آشوبه می شود این نشانه با کاهش هوش همراه است.

راه های متفاوت دیگری برای تنبیه و تربیت کودک وجود دارند به طور مثال تنها گذاشتن او در اتاق اش و یا گوشه ای از خانه‌، بی توجهی به بهانه گیری های بی دلیل او و بسیاری راهکارهای دیگر می تواند به سناریوی خشونت‌ والدین و ابراز آن به طور فیزیکی به کودک، پایان دهد. برای یافتن راه حل مناسب سومین اقدام شناخت خود و سپس شناخت کودک است. تا از این راه از موقعیتی که در انتها به بحث، عصبانیت و حتی خشونت های لفظی و شاید فیزیکی ختم می شود هر چه کوتاه تر و سریع تر خارج شد.

مقالات مرتبط
ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.