بازی های رقابتی در کودکان در پیشبرد بهتر مراحل رشدی کودکان یاریرسان است. بازیهای گروهی و رقابتی در مدرسه مزایایی دارند که در زیر به آنها اشاره خواهیم کرد.
یکی از راههای تعامل دانشآموزان با کارکنان مدرسه و همسالان بازی است. بهخصوص بازیهای رقابتی و مسابقهای برای کودکان جذابیت زیادی دارند و اگر به درستی انجام شوند، میتوانند بر رشد جسمانی و بهبود روابط اجتماعی دانشآموزان مؤثر باشند.
در فعالیتهای جسمانی کودکان در دبستان پیشرفتهای زیادی دیده میشود و حرکات آنها پختهتر و توانمندتر میشوند و توانایی انجام بازیهای قانونمند و گروهی را دارند.کودکان به انواع بازیها از جمله ورزشهای رایجی چون فوتبال، بیسبال و بسکتبال میپردازند و به بازیهای بچگانه مشهور مانند گرگم به هوا و یه قل دو قل و لیلی بازی نیز علاقه نشان میدهند. این بازیها میتواند با نظارت معلمان و مربیان انجام شود و در جهت رسیدن به اهدافی سازماندهی شود.
دستآوردهایی که بازی های رقابتی در کودکان ایجاد می کند ، عبارتند از:
- تمرینات جسمی مطلوب و متناسب با سن و سال برای تقویت عضلات و حرکات درشت و ظریف کودکان.
- بچههای امروزی به دلیل جذابیت تلویزیون و بازیهای کامپیوتری وقت کمتری را صرف بازی غیررسمی خارج از خانه میکنند و این تا اندازهای مایه نگرانی والدین است. بازیهای رقابتی باعث میشوند که کودکان تمایل کمتری به بازیهای تکنفره کامپیوتری نشان دهند.
- این بازیها باعث پیشرفت کودکان در درک کردن نقطه نظر دیگران بهخصوص توانایی درک نقشهای چندین بازیکن در یک بازی میشود.
- امکان درک بازیهای قانونمند
- این تجربیات بازی به نوبه خود مقدار زیادی به رشد هیجانی و اجتماعی کمک میکنند.
- برای کودکان مشکل است که در مورد احساساتشان با دیگران صحبت کنند اما در چارچوب بازی جو و فضایی وجود دارد که کودکان احساس نمیکنند که تهدیدآمیز است و قادر به بیان و نشان دادن درونیات خود به راحتی هستند. توانایی بیان هیجانات در یک محیط ایمن از نظر درمانی برای کودکان و همچنین بزرگسالان سودمند است.
- در یک گروه اثر سودمند دیگر این است که کودکان احساس تنهایی در رنج و شادی خود نمیکنند. احساس همبستگی و انسجام در گروه به وجود میآید که امکان ادامه فعالیت را به گروه میدهد.
- احساس شادی و بازیهای سرگرمکننده و جذاب باعث ایجاد انگیزه و شادابی دانشآموزان میشود و روی یادگیری بهتر آنها مؤثر است.
نکاتی در باب بازی های رقابتی در کودکان
- مهارتهای متناسب با سن را آموزش دهید، مانند لگد زدن و پرتاب کردن و پریدن. پس از تمرین حرکات اصلی الگوی بازی را ارائه دهید.
- بر لذت تأکید کنید و اجازه دهید دانشآموزان با سرعت خودشان پیشرفت کنند و از آنها انتظار بینقص بودن نداشته باشید.
- روی بهبود شخصی و تیمی تمرکز کنید. به خاطر خطا و باخت از انتقاد و تنبیه خودداری کنید. هدف از رقابت ایجاد جذابیت در بازی است.
- رقابت ناسالم را منع کنید. از جشن قهرمانی که «افراد» را تأیید میکنند، خودداری کنید و در عوض تمام شرکتکنندگان در ورزش را تشویق کنید.
- به کودکان اجازه دهید تا در مقررات و راهبردها مشارکت کنند. کودکان را درگیر تصمیمگیریهایی کنید که بازی منصفانه و کار تیمی را تضمین میکنند. برای تقویت کردن پاسخهای مطلوب اطاعت را تقویت کنید، نه اینکه سرپیچی را تنبیه کنید.
کودکانی که زودهنگام به تیمهایی ملحق میشوند که به مهارتهای فراتر از تواناییهای آنها نیاز دارند، طولی نمیکشد که علاقه خود را از دست میدهند. مربیان و والدینی که به جای ترغیب کردن انتقاد میکنند و با عصبانیت به باخت واکنش نشان میدهند، اضطراب شدیدی را در برخی کودکان ایجاد میکنند و زمینه را برای مشکلات هیجانی و کنار کشیدن زودهنگام از ورزش مهیا میسازند.
بازیهای رقابتی میتواند در تقویت جسمانی کودکان و مهارتهای اجتماعی آنها مؤثر باشد. باید توجه شود که رقابت در بازی به طور سالم مدیریت شود و از ایجاد روابط خصمانه در بین همسالان جلوگیری شود.