اخبار و جشنواره ها

اسم گذاری اندام ­های جنسی!

یکی از چالش‌­های والدین در رفتار با کودکان نام‌گذاری اندام­های جنسی است. طیف وسیعی از والدین سؤالات بی‌شماری در مورد نامیدن اعضای بدن کودکان دارند؛ سؤالاتی از قبیل اینکه «کودکان بیشتر در چه سنی علاقه به نام­ اندام­های جنسی و عملکردهای بدنی نواحی تناسلی خود دارند؟»، «بهترین واژگان برای نامیدن نواحی تناسلی کودکان چیست؟» «آیا اصطلاحات عامیانه و مصطلح میان بزرگسالان به کودک گفته شود؟».

کوشش شده است در این مقاله پرسش­‌های فوق پاسخ داده شوند.

چالش های نام‌گذاری اندام­های جنسی برای کودک

امروزه بسیاری از والدین با هجوم اطلاعات متفاوت در مورد نام­گذاری اندام­های جنسی در کودکان روبرو می­‌شوند.

دغدغه نام‌گذاری اندام­های جنسی در والدین امری طبیعی است.

نحوه­ نامیدن اندام­های جنسی یکی از مهم‌ترین بخش‌­های تربیت جنسی به شمار می­‌رود.

کودکان در حدود ۴ تا ۵ سالگی شروع به استفاده از زبان می­‌کنند تا بخش­‌های خصوصی بدن همچون آلت تناسلی و نیز عملکردهای بدنی مانند ادرار و مدفوع کردن را بنامند. در این سن بسیار ضروری است که واژگان صحیح و مناسبی را برای بخش­‌های خصوصی بدن و عملکردهای آن به کودکان بیاموزیم.

با توجه به پژوهش­‌های صورت گرفته در ادبیات کودکان دنیا واژه‌های مرسوم، متعارف و شناخته شده­‌ای مانند «دیکی، هینی، سی­سی و سوزی» برای اندا‌م ­های تناسلی کودکان استفاده می‌شود که برای کودکان معمول و مطبوع است.

متأسفانه در ایران این واژه ­ها برای کودکان ارائه نشده است.

بهتر است والدین عزیز در آموزش به کودکان این سنین به نکات زیر دقت کنند:

  • از به­ کارگیری اصطلاحات عامیانه، زشت و نامناسب که با سن کودک همخوان نیست، حتی به صورت شوخی بپرهیزید.
  • از واژه‌های مؤدبانه و مناسب استفاده کنید.

برای مثال به کودکان واژه‌ها و الفاظ مناسبی را برای اندام­های جنسی خود همچون «باسنم» یا «پشتم» یا برای عملکردهای بدنی واژگانی مثل: «جیش»، «جیش کوچک و بزرگ» آموزش داده شود.

مقالات مرتبط
ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.