مشکل خیال پردازی ناسازگار

312 دیدگاه دربارهٔ «مشکل خیال پردازی ناسازگار»

1. 

   نازیلا

   26 دی 1404

   یجورایی من دوست دارم خیال پردازی کنم بخواطر همین خیال پردازی ها می‌خوام برم رشته فیلم نامه نویسی
   از بچگی با تخیلاتم بزرگ شدم زندگیم به قدری خسته کننده و ناراحت کنندست که اگه تخیلاتم نبود تا الان مرده بودم اونایی که رنج میبرید من نمیتونم درک تون کنم اما امیدوارم خوب بشین ولی واقعا چرا اینجوری هستین

   پاسخ
2. 

   رحمتی

   21 شهریور 1404

   سلام … دوستان
   بیایید بنویسید او شخص و امکاناتی که دوست دارید داشته باشید ..
   اول خیال پردازی رو متمرکز کنید . و از شاخه به شاخه نشیم
   از اون چیز هایی که نوشتی بعضی ها شون بدون هزینه و دم دستی هست میشه تو واقعیت انجامش داد و انجام بدیم
   ورزش اول صبح مثل آدم های پولدار .. ورزش کنیم
   و هر کاری که دوست داشتم انجامش بدم و نوشتم . باهاش خیال پردازی می کن
   انجامش بدیم

   پاسخ
3. 

   من

   22 اردیبهشت 1404

   بچه ها خواهش میکنم اگر می‌خواهید مقابله کنید با رویاپردازی ناسازگار فقط بنویسید. هرچیز که به ذهنتون میرسه بنویسید. قوی ترین درمانش همینه. اجازه بدید عادتتون بشه نوشتن.
   بالافاصله تا هر خیالی که به ذهنتون اومد همون رو روی کاغذ بنویسید فقط و فقط بنویسید‌. حتی اگر همون خیالپردازی هست ولی از ذهنتون بیارید روی کاغذ.
   میدونم خیلی این رو همه جا دیدید ولی مطمئنا بهش عمل نکردید.
   اجازه ندید ذهنتون فرصت داشته باشه. شروع کنید به نوشتن
   از کنارش راحت رد نشید؛ نوشتن معجزه میکنه، حتی اگر سخت هست ولی بنویسید ذهنتون رو روی کاغذ بیارید و نتیجه‌ش رو ببینید.🙏🤍 و برام دعا کنید.

   و از خدا کمک بگیرید باهاش حرف بزنید؛ تا خدا نخواد اتفاقی نمیفته. خودش آرومتون میکنه.
   مطمئن باشید میتونید این عادت رو کنار بزارید .

   پاسخ
4. 

   علی

   15 اردیبهشت 1404

   سلام دوستان خیال پرداز من. حاضری منم بزنید😅😅

   پاسخ
5. 

   دخترتوانا

   6 اسفند 1403

   سلام
   منم همینطورم من خیلی دوست دارم درس بخونم و دوست داشته باشم ولی خب البته ادم برونگرابی هستم و رفیق دارم ولی مشکل من اینه نمیتونم ۵دیقه بدون اینکه خیال پردازی کنم بگذرونم همش در حال خیال پردازیم و اهنگ گوش میکنم قسمت اوج اهنگ که دیگه هیچ.ولی کلا خودمو جای دکتر و پرستار و مهندس و خیلی چیزای دیگه میذارم راستیتش چرا دروغ ارزوهامو توی خیالام زندگی میکنم و از لحاض محبت غیر از بابام از خانوادم محبت زیادی دریافت کردم ولی نمیتونم جلوس خودمو بگیرم همش میخوام اهنگ گوش کنم و خیال پردازی و تازه وقتی اهنگ گوش میکنم باید راه برم و بدوام و اینجور چیزا و من مشکل بدنی دارم موافصلم بیش از حد نرم نباید بپر بپر کنم و اینجور چیزا ولی راه میرم و میدوام.در این حدم میدونم کار اشتباهه که میرم تو اتاقم و درو میبندم تا یوقت کسی نبینتم چون مطمئنم کسی ببینتم میگه دیوونم.تازه قبلا حدودا ۱۲.۱۳سالم بود داداشم یبار دید دارم تو حیاط میدوام گفت دیوونه ای مگه برو خب یجا بشین اهنگ گوش کن(یعنی در این حد غیر طبیعیه)بعد تازه خیال بافیام انقد زیاده که نمیتونم یجا بشینم.
   ولی من میخوام جلوشو بگیرم لطفا برام دعا کنید.

   پاسخ
   1. 

      Betty

      17 آبان 1404

      سلام عزیزم تمام این حرفایی که گفتی رو منم دارم راه رفتن تو اتاق در بسته و……. تنها فرق من با تو اینه که من درونگرام و به غیر از مامان و بابا و داداشم هیچ کسی رو ندارم دوستایی داشتم هاااا صدمو براشون گذاشتم اما منو دوست نداشتن و ولم کردن🙃 بعضی وقتا احساس میکنم که دوستی و دوست داشته شدن برای من قفله و نمیتونم دوست یا پارتنر مناسب پیدا کنم. و الانم تنهایی رو انتخاب کردم که 24 ساعتش فقط فکر و تخیلات چرت و پرته

      پاسخ
      1. 

         فلورا

         29 اردیبهشت 1405

         وای منم مثل توأم 😭
         چندسالته؟

         پاسخ
6. 

   شهرام.ف

   21 بهمن 1403

   سلام، من بدنبال نام و جایگاه این حالت جستجو کردم تا به اینجا رسیدم🙂
   من این حالت را دارم و بشدت از آن لذت میبرم و در زمینه های مختلف خیالپردازی میکنم در گذشته و آینده خودم بقدری دلچسب و فریبنده است مثل بازی گیم زمان بسرعت میگذرد و حس مطبوعی میدهد. در مواقعی که باید سراغم میآید و بسته به زمان آنرا میپذیرم! البته بیشتر زمانهایی بسراغم میآید که فراغت زیاد دارم و یا در حال استراحت بدون خواب هستم. از خیالپردازی برای خلق بعضی از وسایل و یا بهینه کردن آن و یا چیدن اشیا و دکور استفاده میکنم البته بسیار جزئی در حد زندگی روزمره. البته اگر زندگی شلوغ زیبا داشته باشیم و برنامه های روزانه ایده آل داشته باشیم و رفلکس مثبت از عملکردها و فعالیت هایمان بگیریم دیگر جایی برای خیالپردازی نمیماند. ولی در جای خودش ابزار روانی بسیار جالب و زیبایی است و بر زیبایی و پویایی زندگی میافزاید، خوش و سرفراز و رویا پرداز باشید🤩

   پاسخ
7. 

   melina

   2 بهمن 1403

   من تمام این خصوصیات که گفتین دارم اما ازش لذت میبرم چرا ؟

   پاسخ
8. 

   sabz

   24 دی 1403

   منم این مشکل رو دارم و به درسم به شدت آسیب زد. طوری که از معدلای 19 و خورده ای دهم یازدهم و مدرسه نمونه رسیدم به معدل 13 🙂 و یه رتبه کنکور افتضاح … بنظرم اول از همه باید قبول کنیم همچین موضوعی احتمالا هیچ وقت ازبین نخواهد رفت. چون اگر تصمیم بگیریم برای همیشه ازبین ببریمش و اتفاقا موفق هم بشیم دوباره قطعا به سراغمون خواهد اومد و اونموقع با ناامیدی باهاش مواجه میشیم و احتمالا بیشتر از دفعات قبل بهمون غلبه کنه چون یه احساس سرشکستگی خواهیم داشت که قبلا نتونستیم مهارش کنیم. پس نا امید نشید و یواش یواش هر دفعه سعی کنید کنارش بزارید نه یهویی چون نتیجه عکس داره.دوما برای اینکه حواستون پرت بشه ازین خیالات سریع عمل کنید و کلا تند تند کاراتون رو انجام بدید. شاید مسخره بنظر بیاد ولی جوابگو بوده تا حدی برای من. (البته که میدونم چقدر لذت بخشه و دل کندن ازشون سخته چون خودمم مثل شمام و حتی شاید شدید تر ولی خب یواش یواش و با تعداد دفعات زیاد احتمال اوکی شدنش هست حتی اگر چند هفته طول بکشه) سومیش عذاب وجدان دادن و تلنگر زدن به خوده. یجورایی به خودتون ارزش و اعتماد به نفس کاذب بدید (تظاهر کنید) و با افکارتون درگیر بشید که این افکار ارزش منو پایین میارن(میدونم میدونم به این آسونیا نیست و خیلی مسخره به نظر میاد ولی خب گفتم که زمان میبره و هیچ وقت کامل ازبین نمیره ولی اینجوری جهتش رو میتونید تغییر بدید به سمت مثبت تر).و مورد دیگه همین که اینجا نوشته شده سعی کنید خودتون رو به اون فرد تو خیالتون نزدیک کنید و به خودتون برسید.(اگر کنکور دارید اینقدر به خودتون نگید الان کنکور دارم وقت اینکارا نیست در مقدار کم و کافی هم خیلی نیازه چون بهتون احساس ارزش میده)و اینکه در آخر نظر خودم اینه که سعی نکنید به طور کامل تو دنیای واقعی متمرکز بشید و ذهنتون رو قفل کنید از خیال چون تهش احتمالا قدرت درک و قضاوتتون هم بیاد پایین:/ اگر تو شرایط من هستید احتمالا درس خوندن هم براتون سخته میدونم مثل من غبطه میخورید که کاش منم میتونستم مثل بقیه ادما ساکت و اروم بشینم یه جا بدون اینکه صدام دربیاد فقط درس بخونم :/ ولی نمیشه دیگه چیکار کنیم … پس فعال بخونید. مثلا با خودتون مناظره درسی کنید. گاهی وقتی خیلی احساس آشوب میکنید درون خودتون بیاید رو کاغذ درس بخونید و مثلا یه مفهوم و تصویر سازی کنید رو کاغذ بکشید. با خودکار خط بکشید زیر کلمات و کلا جسمتون رو مثل مغزتون حرکت بدید. فاز متفکرانه بگیرید. تا جای ممکن هم موقع درس خوندن سرعت زیاد داشته باشید. (البته با فکر فشرده و متمرکز روی درس نه سرسری و تو خیال!)
   و اینکه آره همین. امیدوارم تونیم این موضوع رو کنترل کنیم و ازش بتونیم درست استفاده کنیم.

   پاسخ
9. 

   .

   1 دی 1403

   وقتی نظرات رو خوندم کمی احساس خوبی بهم دست داد من فکر می کردم که فقط من این مشکل رو دارم و و بخاطر این درد خیلی عذاب می کشم.این رویا پردازی ایم از سال اول راهنمایی شروع شد و وقتی از صمیمی ترین دوستام طرد شدم شروع شد.در حد دوسال اتفاقا خیلی برام خوب بود نمره هام تغییر عجیبی کرد.و به حدی پیشرفت کردم که منی که درس ام داغون بود بدون هیچ مشکلی‌ تجربی قبول شدم.کلاس نهم که بودم کرونا شروع شد و وقتی تنها تر شدم رویا هام بیشتر شد. اون دوسال وقتی رویا پردازی می کردم خیلی به صورت محدود بود و بهش عمل می کردم ولی بعد کرونا اوضاعم بدتر شد. حس تنهایی زیاد و نداشتن همدم باعث شد که بیشتر فکر بکنم و بیشتر رویا پردازی کنم.از پایه نهم تا دوازدهم جزئی از روتین هر روز ام بود و اگر رویا پردازی نمی کردم شب خواب ام نمی برد.من در کل زندگی ام ۳ بار که هر سه بار برای انشا مدرسه بود خیالاتم رو روی کاغذ اوردم و هر سه بار یا فکر می کردن که زندگی خودمه یا می گفتن تو رفتی از روی فیلم تقلید کردی در حالی که این رویا های ذهن منه بدبخت بود😔.بار دوم درباره دختری نوشتم که پدرش مرده،و معلم ام فکر می کرد که زندگی خودمه و بهم ترحم می کرد چند بار بهش گفتم که اون فقط یه انشا بوده ولی باور نمی کرد منم دیگه هیچ وقت جرئت نکردم به کسی بگم که دلیل اصلی ضعف ام چیه😔.چون به حدی جزئیات اون رو دقیق می نوشتم😭😭کنکور دادم و متاسفانه شکست خوردم.از همون مدرسه ایم که قبلا می رفتم هم افتادم و الان ۶ ماه که از کنکور می گذره. تقربیا ارتباط ام رو با دوستام و اقوام پدری و مادری به حد صفر رسوندم. تازه فهمیدم که همین تخیل ها باعث شد که از درس خوندن فاصله بگیرم و خیال پردازی کنم.خیال پردازی هام خیلی زیاد شده و فکر اینکه در واقعیت شکست خوردم منو به سمت خیال پردازی سوق می ده.کاملا می تونم که تشخیص بدم که همش رویا است ولی تا شروع می کنم به درس خودن یا فیلم انگیزشی دیدن یا حتی اهنگ گوش می دیم چند دقیقه غیر ارادی خیال پردازی می کنم بعد که می فهم انقدر از زندگی الانم کلافه و ناراضی ام که باز ادامه اش می دم.تروخدا برام دعا کنید که بتونم کنترل اش کنم وگرنه چند باری فکر خودکشی بهم دست زده اگه نتونم‌کنترل اش کنم یه بلای سر خودم میارم😔😔😔😔😔

   پاسخ
10. 

    ...

    27 آبان 1403

    حتی واسه اینکه بخوام اینجا کامنت بزارم کلی خیال پردازی کردم نابود شدم
    دیگه هیچ انگیزه ای ندارم
    اینجا هم قرار نیست کمکی کنه
    میخوام خودکشی کنم
    کاش یکی پیدا میشد که بهم کمک کنه که فکر نمیکنم ممکن باشه یا حداقل یکی مثل خودم پیدا میکردم بتونیم به هم کمک کنیم مدت زیادی هست اینجا سر میزنم هر چند وقت یکبار
    الان که این کامنت رو اینجا بزارم هم میدونم بعدش دوباره کلی خیال پردازی می کنم رسما دیوانه شدم
    حال تعریف کردن چیزی رو ندارم کاش یه نفر وارد مغزم میشد درست میکرد همه چیزو
    شاید برم سمت مواد مخدر
    هیچ هدفی ندارم هیچ استعداد و مهارتی ندارم
    شاید برم سمت مواد مخدر

    پاسخ
    1. 

       شیما

       5 دی 1403

       رفیق؛ خودتم میدونی که نه خودکشی راهشه و نه مواد مخدر. اما من میدونم با وجود اینکه نوشتی هیچ استعداد و مهارتی نداری، بازم یکی دوتا کار هست که توشون بهترینی و میتونی انجامشون بدی و قطعاً کارای مجاز هستن. پس بگرد و نقطه ی قوتت رو پیدا کن و روشون فوکوس کن. خودکشی نه برای تو و نه برای من جواب نیست. امیدوارم این پیامم مسیر زندگیت رو به بهترین شکل تغییر بده. بدون که ما تنها نیستیم.

       پاسخ
    2. 

       هستی

       20 شهریور 1404

       به هیچ عنوان سراغش نرو و خودتو از چاله تو چاه نزار.
       این شمارمه اگه میخوای باهم صحبت میکنیم
       شماره یک مشاور هم دارم تو تلگرام بهم پیام بده اون رایگانه بهت کمک میکنه

       پاسخ
11. 

    نسیم

    21 مهر 1403

    سلام دوستان
    بهترین راهکار به نظر من جایگزینی خیالپردازی با تجسم خلاق است و شما که قدرت خیالپردازی رو دارید براحتی می توانید تجسم خلاق داشته باشید و به اهدافتون برسید حالا فرق این دو تا چیه:
    تجسم خلاق ، برای خواسته ها و اهدافمون هست . یعنی من وقتی ک باور داشته باشم ب خواسته هام میرسم میام و اونارو تجسم میکنم . در واقع تجسم خلاق ، یک تجسم هدفمنده و کار بیهوده نیست .
    اما خیال پردازی از اسمش پیداس خیاله و برای فرد نمیتونه واقعیت داشته باشه و صرفا برای اینکه فرد حال خوب موقت داشته باشه و موضوع خیال پردازی هدفمند نیست و یک کار بیهودست ، چون فرد باور نداره ک میتونه ب خواسته هاش برسه میاد خیال پردازی میکنه و حتی ب اون خیال پردازیه و اون تجسم هم اعتقادی نداره و باور داره ک نتیجه نمی گیره .
    اگه ما باور داشته باشیم وقتی ب خواستمون فک میکنیم و بهش توجه میکنیم ، میتونیم بهش برسیم ، میایم توی ذهنمون ، لحظه ی رسیدن ب اون خواسته رو رسم میکنیم ک واسه اونایی ک باور ندارن میتونن ب خواستشون برسن میشه خیال پردازی و توهم ولی ، برای ما میشه تجسم خلاق چون باور داریم ک میتونیم بهش برسیم .

    پاسخ
    1. 

       شیما

       5 دی 1403

       این همونه فقط اسمش عوض شده. معمولاً یه سریا میگن بهش فکر کن و جذبش میکنی ولی من اعلام میکنم که همش مزخرف محظه.

       پاسخ
12. 

    Saba

    14 مهر 1403

    نمیتونم کنترلش کنم اگ رویا پردازی نکنم خوابم نمیبره بلد نیستم چجوری بدون رویاپردازی بخوابم….گاهی انق توشون غرق میشم که با اتفاقات بد گریه میکنمو با اتفاقات خوب میخندم حتی اداشم در میارم:)

    پاسخ
13. 

    Moby

    4 مهر 1403

    سلام،
    مشکل من اینه که تو اتاقم یا وقتی تنهام با خودم زیاد حرف میزنم مثلا تو اتاقم افراد دیگر رو تجسم میکنم و با اونا حرف میزنم و برام عادت شده واقعیتش این کار استرس روزانم رو کاهش میده ولی امسال کنکور دارم و این خیال پردازی زمان من رو میگیره
    نمیدونم باید چیکار کنم😔

    پاسخ
14. 

    شقایق

    7 شهریور 1403

    دارم به این فکر میکنم چی میشد هممون یه جا جمع میشدیم باهمدیگه دوست یودیم تو یه گروه حرف همدیگه رو میفهمیدیم اون وقت به راحتی درمان میشد صددرصد خیلی حرفا داریم که به همدیگه بزنیم

    پاسخ
    1. 

       ناشناس

       13 مهر 1404

       کاش من کنکور دارم 🥲

       پاسخ
       1. 

          Susan

          22 آبان 1404

          میتونیم با هم حرف بزنیم.
          منم دقیقا این مشکلو دارم و کاملا درکت میکنم

          پاسخ
15. 

    .

    4 شهریور 1403

    سلام منم همین مشکل دارم چیکار کنم حتی ترک تحصیلم کردم میخوام ادامه بدم نمیتونم دچار خیال پردازی حتی اگه ارزوهامم برآورده شه ذوقی ندارم عادت کردم به خیال پردازی اجتماعی هم نیستم من الان ۱۹ سالمه😪راحل دارید بگید

    پاسخ
16. 

    شادی

    23 مرداد 1403

    درود
    من تقریباً همه‌ی نظرات رو خوندم و با اینکه هیچکدوم از شما را نمیشناسم حس نزدیکی بهتون دارم و برای تک تک تون اشک ذیختم
    در رابطه با خیال پردازی ناسازگارانه همه‌مون درباره‌ش میدونیم میخوام روش هایی رو بگم که به من کمک کرد !
    اول از اینکه صبور باشید ما یه شبه دچارش نشدیم که یه شبه ترکش کنمیم
    به مغزتون بفهمونید که تنها شما این مشکلو ندارید ما یک از هزارانیم
    شخصیت های تو ذهنتون جزئیاتشو کمتر کنید مثلا دیگه اسم نزارید براشون یا اسماشون فراموش کنید و بااسم صداشون نزنید
    چهرشونو تصور نکنید؛ اندام و.. ؛ کلا کم کم به جزئیات توجه نکنید
    سعی کنید با احساساتون کنار بیاید ما انسانیم حق داریم افسرده باشیم حق داریم برای مرگ عزیزانمون ناراحت باشیم حق داریم استرس کنکور داشته باشیم و… از حس های ناخوشایندتون فرار نکنید سعی کنید دوستشون داشته باشید به آغوش بگیرید غمتونو ؛ استرستونو و.. در این رابطه کتاب نیمه‌ی تاریک وجود پیشنهاد میدم
    هیچ روانشناسی به من کمک نکرد در این رابطه
    ولی باید برید پیشه یه روانشناس چون شما بعد از چند سال میخواید بجای فرار از واقعیت ؛ واقعیتو بپذیرید
    از هرچیزی که شما را تحریک میکنه تا حد امکان دوری کنید
    از آهنگ ؛ از کتاب ؛ از فیلم ؛ از تنهایی ؛ حمام های طولانی مدت و..
    اگه در مرحله‌ایی هستید که خودتون متوجه شدیددیگه آخرشه حتما به روانپزشک مراجعه کنید
    از هیچ راه غیر منطقی مثل کشتن خود خیالی و آدمای خیالی استفاده نکیند نابود میشید
    ما بزرگ شدیم بچها نزارید احساساتمون سرکوب کنن حتی اگه تون طرف؛ پدر و مادرتونه نزارید احساسات سرکوب بشه ما زنده‌ایم ما انسانیم
    به خودتون امید داشته باشید
    این شب تلخ شاید دور گذر ولی آید آن روز که صبح فردا شویم
    من شادیم و دوسستون دارم پسرا ودخترایی که مثل خود منید
    ❤️‍🩹👋🏼

    پاسخ
17. 

    Anne

    11 مرداد 1403

    سلام
    من 13 سالمه و از بچه گیم خیال پردازی میکردم
    و هنوزم خیال پردازی میکنم.
    من تک فرزندم و دوست صمیمی ای ندارم چون نمیتونم با هم سن و سالام کنار بیام!
    همیشه دارم خیال پردازی میکنم و خیالام واقعا خیلی دور از منطقه.
    من بچه خیلی درس خونی نبودم ولی میتونستم نمره خوبی بیارم.
    از پارسال تا شیشمم خیلی عجیب افت درسی کردم و همینطور خیال پردازیمم زیاد شد.
    خلاصه که ادم تنبلی شدم، ترس از اجتماع دارم، افسردگی دارم، خیال پردازی ناسازگار دارم.
    از وقتی یادمه دنبال جلب توجه بودم و هنه بهم میگفتن حسود و روم خیلی تأثیر گذاشت و همین شد که من خیال پردازیو شروع کردم.
    دارم عذاب میکشم نمیدونم باید چیکار کنم.

    پاسخ
18. 

    .

    14 تیر 1403

    سلام.
    من از بچگی قوه تخیلم خوب بود همه هم میدونستن از همون بچگی همش داستان میگفتم و مامانم برام مینویشت…
    به مدت ۸ سال تک فرزند بودم بازی های تخیلی رو خیلی دوست داشتم…. مثلا روز نبود که من بدون داستان بگزرونم
    هر چند روز یه داستان…تا تموم میشد میرفتم یه داستان دیگه می‌ساختم… تا اینکه یه روز تابستون سوم به چهارمم یه داستان به ذهنم رسید که اون خیلی جذاب بود برام و مدتش به چند ‌‌روزنکشید تا تموم بشه دو سال کشید آخرشم تموم نشد… رفتم سراغ یه داستان دیگه اما بعد اینکه اون داستان تموم شد برگشتم دوباره سر قبلی خیلی دوست داشتم ببینم تهش چی میشه… این داستانی میساختم دو فصل بود همش تو همین دوفصل گسترشش میدادم و بازیشو میکردم….و اسم شخصیت اصلی داستان سوریا بود و تو خونه ما خیال بافی من به سوریا بازی معروف شده بود.
    اومدیم سال هفتم و کلاسا آنلاین شد تعاملاتم به صفر رسید اون موقع بود که استارت این تخیل لعنتی زده شد
    داستانو کوبیدم از اول ساختم اینبار با جزئیات کامل…
    اینقدر جزئیات داستانم کامله که ازش میشه یه انیمیشن درست کرد
    همه شخصیتم کارتونی هستند خودم تو جلد همشون بازی کردم.الان همه چیو تجربه کردم تو تخیلاتم…
    و خب نشستم با خودم فکر کردم ببینم زندگی واقعیم با اون زندگی چه فرقی داره…
    فهمیدم هرچی تو داستانم دارم تو زندگی واقعی ندارم و هرچی تو زندگی واقعی دارم تو داستانم ندارم…
    نمی‌دونستم اختلاله فکر میکردم بازیه تا اینکه دوسال پیش این مقاله رو خوندم همه چیش حق بود با یه آهنگ با یه فیلم… با همه چی تخیلم تحریک میشد ولی الان با فیلم و اینا زیاد تحریک نمیشه با ایده های خودم تحریک میشه دوبار سعی کردم کنارش بزارم اولین بار ۱۰ روز بدون تخیل…دومین بار ۲۵ روز ولی به خاطر اون ایده های کوفتی همش میام بازی میکنم…تو اون دوره های ترک ناموفق یه چیزی فهمیدم ،فهمیدم که هر چی تو تخیلاتم تصور کنم شخصیت واقیعم همون شکلی میشه…
    مثلا شخصیت اصلیم خیلی زود رنج بود منم بودم
    الان شخصیت اصلیم همش تو مسابقات مختلف شرکت می‌کنه و رتبه های علمی میاره منم دارم تلاش میکنم
    ولی این داستان کل زندگیمو گرفته اصلا نمیتونم تمرکز کنم اگه هم بازی نکنم از بی حوصلگی میپوکم نمیدونم چیکار کنم

    پاسخ
19. 

    .

    9 اردیبهشت 1403

    لطفا یکی یه راه بگه که دست از این رویا پردازی بردارم خیلی داره به کار هام آسیب میزنه از زندگیم عقب افتادم

    پاسخ
20. 

    بارانِ غم

    1 اردیبهشت 1403

    داشتم نظرات رو میخوندم. متوجه شدم خیلی از افراد هستند که تجاربی مثل من دارن. من یه نوجوونم و به واسطه ی این عادت؛ نمراتم به شدت افت کرده و تو زندگیم اختلال ایجاد شده.
    من کاملا اگاهم که خیاله و رویاست نه واقعیت اما همین باعث میشه بخوام بیشتر تصور کنم، نمیتونم فیلم ببینم یا اهنگ گوش بدم یا رمان بخونم، چون به سرعت خودمو جای شخصیت اصلی میذارم و داستان خودمو میسازم. لذت میبرم نمیشه انکارش کرد (حدود ۱۰ ساله که عادت کردم بهش)
    مخصوصا اینکه من موقع خیال پردازی راه میرم، عادی حرف میزنم یا حالات صورتم تغییر میکنه(مثل ناراحتی یا شادی).
    تا جایی راه میرم که کف پام میسوزه و زانوهام درد میگیره
    امیدوارم بتونم کنارش بذارم یا حداقل کمش کنم.
    چقد دردناکه که برای فرار از زندگیمون که جذابیتی نداره به رویا پناه بردیم. ارزوی ارامش میکنم برای همه ‌مون.

    پاسخ